In een woord: BIZAR!!

Lieve allemaal,

Ja, het wordt echt steeds leuker in het ziekenhuis. De verpleegsters beginnen me nu beter te kennen (en ik hen;)) en ik mag meer doen. Je moet wel meestal vragen of je kan helpen, want ze vinden het onbeleefd om aan 'gasten' te vragen of ze iets willen doen. Soms doen ze dat wel, maar niet vaak. Je raakt er wel aan gewend en als je vraagt of je kan helpen mag het altijd.

Ik heb de afgelopen twee weken al heel vaak het woord bizargedacht als ik iets meemaakte,maar blijkbaar kon het allemaal nog veel erger.
Gisteren in het ziekenhuis, dat sloeg echt alles!Er waren zondag avond 4 mensen binnengebracht die betrokken waren bij een motorongeluk. Niemand verteld/ weet precies hoe het zit, maar waarschijnlijk zaten ze met zijn vieren op een en dezelfde motor, want op zichzelf als een hele prestatie is lijkt mij zo.
Maargoed, ze hadden dus een ongeluk gehad. Niemand weet precies hoe, maar op 1 na hadden ze allemaal een gebroken rechter bovenbeen... Omdat er in ons ziekenhuis geen rontgen is, hadden ze er twee ingegipst en eentje had een soort van spalk, zodat het minder pijnlijk was voor de nacht en dan konden ze de volgende dag overgebracht worden naar een ander ziekenhuis voor foto's..
Gisterochtend zaten alleen alle gipsen te strak, doordat er bloeduitstortingen ontstaan als je een botbreuk hebt. (detweebotdelenbeschadigen dan het weefsel) Om het voor de patienten wat draaglijker te maken werd het gips opengezaagd en opengebogen, zodat er meer ruimte kwam. Nou, dat was al een hele operatie op zich, want die 2 gilden het uit. Uiteindelijk was de arts er toch in geslaagd om het gips helemaal in te zagen en open te buigen. Toen was de man van de spalk aan de beurt. De spalk was vastgezet met verband en dat zat veel te strak. Dat moest er dus ook af. Bovendien was de spalk heel onstabiel, dus voor transport moest hij toch gegipst worden. Goed, het verband werd eraf gehaald en de spalk verwijderd. Toen dat gebeurt was keek ik mijn ogen uit. De man lag op zijn rug en zijn bovenbeen lag recht. Zijn knie, onderbeen en voet waren helemaal naar binnen gedraaid. Iedereen kon dus gelijk zien dat er een dislocatie van de botten was en dat hij vrijwel zeker geopereerd moest worden. Omdat hij toch getransporteerd moest worden werd hij gegipst. Dat ging echt met 4 mensen. Twee moesten zijn been vasthouden in een enigszins normale stand en onder tractie, zodat ze botten misschien weer een beetje beter in hun normale positie zou komen. 1 zorgde voor dat het gips en alles om het been kwam en 1 was de assistent. We deden alles heel snel, maar toch, wat moet de man een pijn hebben gehad..
Toen hij klaar was was het tijd voor overleg, want hij moestdus voor een rontgenfoto naar een ander ziekenhuis en ookvoor de operatie naar een ander ziekenhuis, want in mijn ziekenhuis hebben ze daar blijkbaar geen ervaring mee. De arts ging dus overleggen naar welk ziekenhuis hij kon waar ze zowel rontgen hadden als een operatie konden uitvoeren. Na een heel gesprek kwam er toch uit dat hij eerst naar een ziekenhuis moest voor de foto's, dan terug naar ons en dan naar het ziekenhuis waar ze hem konden opereren. Dit vooral omdat hier geen ziektekostenverzekering bestaat en het operatieziekenhuis heel duur is. Bovendien moet degene die het ongeluk heeft veroorzaakt alles betalen en die moet nu het geld allemaal nog bij elkaar gaan zoeken. (de operatie alleen al kost 800.000 tanzaniaanze shilling; ongeveer 400 euro. Voor hier een enorm bedrag.)

Het transport was ook echt te bizar voor woorden. We hebben geen ambulance en blijkbaar is die er in de omgeving ook niet. Daarom ging het transport met een 4WD waar een matras achterin werd gelegd. Vervolgens werden2 van de patienten eringetild/gesjord, want er kon ook geen brancard in de auto.. Echt, ik heb mijn ogen uitgekeken en veel, heel veel medelijden gehad met de patienten... Maar goed, ze moesten toch echt een foto dus ze hadden geen keus.

Vandaag heb ik de foto's gezien. Een heeft een breuk met dislocatie en dat moet onder tractie gaan helen. Dat houdt in dat ze een band bij haar knie krijgt met 2 touwen eraan. Die touwen gaan in een stellage en er komen gewichten aan te hangen voor 6 weken. Doordat de botdelen uit elkaar worden getrokken (ze zitten nu naast elkaar) komen ze hopelijk weer in hun normale positie en kunnen ze aan elkaar groeien.
De tweede, een kind, heeft ook een breuk, maar omdat ze maar 1 foto hebben gemaakt, kun je niet goed zien of er een dislocatie is. Het lijkt er wel sterk op, maar niemand weet dus precies hoe erg die is en hoe het het beste behandeld kan worden.. Hoe ze dat gaan oplossen weet ik nog niet. Waarschijnlijk nog een foto laten maken ofzo..
De derde, de man van het verdraaide onderbeen, heeft zowel een breuk in zijn dijbeen als in zijn kuitbeen en moet echt geopereerd worden door onder andere een enorme dislocatie van de botdelen.
Ik ben echt heel benieuwd hoe dit allemaal gaat aflopen, maar morgen gaat het verhaal weer verder ;). Wordt dus vervolgd.

Verder was het vandaag niet zo'n boeiende dag in het ziekenhuis. Alles duurde heel erg lang en er werd veel gediscussieerd. Op zich was het wel leerzaam, maar voor vandaag dus niet echt spannende verhalen...

De vraag over de patienten. Er zijn patienten die echt al heel lang in het ziekenhuis liggen, maar de meesten zijn er voor ongeveer eentot 2wekendenk ik. Sommige moeten zo lang blijven omdat ze maar heel langzaam vooruitgaan of omdat niemand echt weet wat ze mankeren en dus ook niet hoe ze dat moeten behandelen. Zo is er een vrouw met diabetes die al meer dan een maand in het ziekenhuis ligt, omdat ze er maar niet achter komen hoeveel insuline ze precies moet hebben per dag en wanneer ze dat dan moeten geven enzo. Vanaf vandaag krijgt ze een hele nieuwe behandeling en als die goed aanslaat mag je snel naar huis.. Dat lijkt me een hele opluchting voor haar, want meer dan een maand in dit ziekenhuis liggen zou ik niet aan moeten denken.
De meeste mensen die komen, komen met koorts, misselijkheid, duizeligheid, een slap gevoel in het hele lichaam, buikpijn,diarree, benauwdheiden hoesten. Of een selectie hiervan. De meest voorkomende ziekte is denk ik toch wel malaria.
Daarnaast zijn er best veel vrouwen die komen met een eierstokcyste of -ontsteking. We hebben aan de arts gevraagd waarom dat hier zo vaak voorkomt, maar toen zei hij dat hij dat niet wist en dat hij het ook wel erg vaak voor vond komen.

En ja, operaties zijn echt leuk om te zien!! Je kunt dan gewoon zo in het lichaam kijken en alle organen zien, dat is echt super gaaf!

Goed, ik moet weer stoppen, want mijn computertijd is bijna op...

Lieve groetjes,

Anne

mijn tweede thuis??

Hey allemaal,

Ik ben hier nu anderhalve week en ik moet zeggen dat ik nu wel echt begin te wennen aan alles hier. Mijn gasthuis is nu mijn thuis en mijn gastouders voelen ook wel een beetje als mijn tijdelijke ouders. Verder is alles nu gewoon een beetje normaal aan het worden. Het tempo waarop men hier leeft, de temperatuur, de manier waarop ze eten, de manier waarop ze eten, wat ze eten, de stad en de weg daar naartoe in de meestal overvolle Dalla-dalla, het feit dat iedereen hier, vooral mannen, tegen je praten als je gewoon over straat loopt en ga zo maar door. Misschien wordt het nog wel eens mijn tweede thuisland.. Wie zal het zeggen;)

Sorry dat ik niet echt had uitgelegd wat ik allemaal doe op mijn werk. Deze week heb ik eigenlijk ook nog niet zo super veel gedaan. De rondes duren meestal 2 tot 2,5 uur en dat is grotendeels kijken en luisteren naar gepraat in het Swahili. Soms vraagt de arts wel wat aan ons bijvoorbeeld wat wij denken dat iemand voor ziekte of iets dergelijks heeft bij een verschijnsel. Zo vroeg hij donderdag bij een vrouw met hele lichte handpalmen en lichte vlekken op haar huid waar dat een teken van was.. Wist ik veel, maar het blijkt een ijzertekort te zijn. Dat soort dingen zijn leuk, want daar leer je tenminste van. Voor de rest vind ik de rondes eigenlijk niet zo interessant. Het is alleen wel leuk dat ik nu merk dat ik sommige mensen wel begin te herkennen en weet wat ze mankeren enzo. Dan is het leuk om te zien hoe het de volgende dag met ze gaat.

Na de ronde ga ik meestal met een verpleegster mee. Donderdag heb ik geholpen met de wondverzorging van de patienten en vrijdag heb ik geholpen met twee opnames. Met de verpleegsters meelopen is, vind ik, leuker dan met de arts de rondes doen, want dan ben je echt fysiek met de patient bezig. Nu moet ik nog vertrouwen opbouwen enzo, maar ik mag soms wel al kleine dingen doen en heel veel assisteren. Hopelijk mag ik snel meer dingen doen, maar dat komt vast wel goed;)

Na de dingen met de verpleegster ga ik meestal even eten, want dan is het rond 1 uur en dan rammelt mijn maag. Als ontbijt hebben ze hier namelijk alleen witbrood en dat vult niet echt heel erg goed, althans niet voor langere tijd. Mijn lunch bestond deze week uit een chepatti en een cola. Chepatti is een soort tanzaniaanse pannenkoek waar ze meestal suiker op doen. Erg lekker!!

Na het eten is er bijna elke dag een operatie. Donderdag had ik het geluk dat er opeens een spoed-keizersnee was en mijn tweede operatie was dus een keizersnee. Echt bijzonder om te zien!!! Het was alleen wel even heel spannend, want het duurde echt megalangvoordat de baby zelf begon te ademen. De nurses bleven maar beademen en de longen leegpompen en het leek echt een eeuwigheid te duren. Zo lang dat ik op een gegeven moment dacht dat ze dood was... Gelukkig kwam uiteindelijk alles toch nog goed en begon ze te bewegen en te huilen. Misschien een beetje gek, maar dat was echt een opluchting!!

Vrijdag zou er een sterelisatie zijn en er zou een abces verwijderd worden, maar die operaties werden op het laatst om een of andere onbekende reden uitgesteld. We vroegen hoe lang dat ging duren, maar niemand wist daar een antwoord op. Toen hebben we besloten om onszelf een vrije middag te geven en heb ik, omdat het eindelijk mooi weer was (het heeft woensdag en donderdag echt serieus de hele dag geregend) heb ik mijn was gedaan. lekker met de hand soppen in de schaduw;) maar het moet echt mooi weer zijn, want je moet het buiten hangen, omdat ze binnen geen wasrek of waslijntje ofzo hebben. Bovendien duurt het heel lang voordat alles droog is, want je kan de was wel uitwringen, maar dan is het mog steeds heel erg nat... Maargoed, het was mooi weer dus dat was allemaal geen probleem..

De rest van de avond heb ik niet zoveel gedaan. Gewoon gezellig bij de familie gezeten en lekker gekletst. Echt grappig is dat, want ze vragen de vreemdste dingen over nederland. Mijn hostoudershebben wel vier jaar in Londen gewoond, dus ze weten wel wat van Europa, maar sommige dingen begrijpen ze echt helemaal niet. Zo kostte het me minstenseen kwartier om uit te leggen dat je via een tunnel van Frankrijk naar Engeland kan. Hij snapte daar echt niks van dat je dan gewoon onder de zee door gaat.. Zo grappig!!! En ze vragen vaak naar de sneeuw en allerlei culturele dingen van Nederland enzo. Wel leuk dat ze zo geinteresseerd zijn. Ook kan ik heel veel dingen van Tanzania aan hun vragen, dus zo kom ik ook dingen te weten over hun cultuur. Dat is wel heel erg leuk.

Gisteren hadden we met alle vrijwilligers en medewerkers (wat er maar 4 zijn, maar goed) van Projects Abroad een soort etentje, omdat Claire, een van de medewerkers, woensdag weggaat. Ze gaat op het hoofdkantoor van Projects Abroad werken in de UK. Voor het eten hadden ze onder andereeen geit geslacht.Op zich niks mis mee, maar ze hadden de kop en de poten en de staart eraan laten zitten (met haar en al)en hij lag op een plank vrolijk naar iedereen te kijken..(ik wilde foto's plaatsen vandaag, maar mijn computer weigert mee te werken, sorry..) Hier is dat heel normaal, maar je zag de gezichten van iedereen echt vertrekken van afschuw en iedereen zat zich zichtbaar voor te bereiden op het feit dat ze toch echt iets ervan moesten eten. Overslaan is hier namelijk heel erg onbeleefd.. Ik heb een klein stukje ervan geproefd en ik moet eerlijk toegeven dat ik het niet echt lekker vond.. Misschien was dat ook omdat het koud was en de manier waarop het geserveerd werd.. Misschien eet ik het hier ooit nog wel eens warm en blijkt het heel lekker te zijn. Verder was het een heel gezellig afscheid!

Bedankt trouwens weer voor alle reacties!! Ik vind het echt superleuk om ze te lezen elke keer, dus alsjeblieft, blijf ze sturen!! Vragen zal ik zoveel mogelijk proberen te beantwoorden, maar sorry als ik een vraag vergeten ben...

Heel veel liefs,
Anne

Eindelijk werken!!

Hoi iedereen,

Zo dan, ik heb eindelijk mijn eerste dag gewerkt vandaag:P Gister was ik ook al naar het ziekenhuis gegaan, maar toen voelde ik me niet zo lekker en nadat ik 2 keer was flauwgevallen ben ik naar huis gegaan... Ik weet niet echt waarom, maar het waswel vervelend:(Gister heb ik dus niet zoveel van het ziekenhuis gezien, behalve de kamer van de arts, want daar lag ik opeens op een bed;). haha.
Thuis ben ik in bed gekropen en heb ik heerlijk 3 uur geslapen. Daarna voelde ik me wel wat beter gelukkig. Devota (moeder) had uji voor mij gemaakt. Dat is een soort pap wat van zichzelf weinig smaak heeft, maar met genoeg suiker is het best lekker;).

Vandaag voel ik me gelukkig weer een heel stuk beter (moest ook haast wel na 3 paracetamol en 2 vitamine-tabletten, maar goed). Ik heb even getwijfeld of ik zou gaan werken, want ze hadden gezegd dat ik eventueel ook thuis mocht blijven als ik me nog niet goed voelde. Ondanks dat alles nog niet helemaal top was en ik bang was om weer flauw te vallen besloot ik om toch te gaan en gelukkig ging alles goed:)

We gingen met een arts mee de rondes lopen. Eerst de vrouwenafdeling, toen de mannen, de IC en als laatste de isolatie-afdeling.
Het klinkt allemaal heel erg mooi, maar een afdeling houdt niet veel meer in dan 6 kamers met bedden. Sommigen hebben een nachtkastje en de meesten een klamboe, maar daar houdt het heel erg mee op. De IC is slechts 1 kamertje met 3 bedden.. Maargoed, we zijn wel langs alle patienten geweest en ik heb toch dingen geleerd.

Na de rondes gingen we kijken bij een operatie :D. Er was een vrouw die een blindedarm- en een eierstokontsteking had. De blinde darm en de rechter eierstok, inclusief eileider, zijn verwijderd. Verder had ze besloten dat ze geen kinderen meer wilde en omdat ze toch al onder het mes moest op die plaats, dat de linker eileider ook wel verwijderd kon worden.
De operatie was heel leuk om te zien. Wel bizar, want soms zitten ze echt gewoon ergens heel hard aan te trekken of met hun hele hand te porren in de buik om te vinden wat ze zoeken. Hebben ze iets wat ze niet nodig hebben, dan proppen ze het gewoon weer terug.
Verder waren ze de hele tijd druk aan het praten en lachen, maar omdat het Swahili was konden we het helaas niet verstaan. Ik was wel benieuwd waar ze het allemaal over hadden, maar ja, ze gaan het niet voor je vertalen.

De artsen spreken trouwens wel goed Engels en zowel bij de rondes als de operatie leggen ze wel dingen uit. Als je een vraag hebt kun je die ook gewoon stellen. Ze zijnop zichwel druk, maar willen graag je vragen beantwoorden en de mentaliteit is hier dat iets komt als iets komt, dan maken die paar minuten ook niet meer uit;).
Na de operatie mochten we helpen de vrouw weer terug op haar bed te leggen en moesten we even bij haar blijven tot ze werd opgehaald en naar de IC/recovery gebracht werd.

Na deze operatie zou er nog een operatie komen, maar ze zeiden niet wat voor een. Bovendien was het half 1 en hadden we honger, dus we hebben besloten te gaan eten en niet op de andere operatie te wachten. Volgens mij is er elke dag wel een operatie, dus ik kan er vast nog genoeg zien de komende weken.

Na het eten zijn we naar de stad gegaan. Het is vandaag namelijk een landelijke feestdag, dus in het ziekenhuis was het heel rustig waardoor er niet zoveel te doen en te zien was verder. Bovendien had ik ook wel even genoeg gezien voor mijn eerste dag, alvond ikalles heel interessant! Morgen weer een dag. Ben benieuwd wat me dan te wachten staat!!

Oh ja, ik had het al even over de mentaliteit hier. Nou als je een haastig en druk leven gewend bent zoals in Nederland, dan moet je hier even ernstig op de rem gaan staan. Iedereen doet hier namelijk alleszeer op zijn gemak. Ze lopen langzaam, ze praten langzaam (maar vooral erg mompelend), ze scheppen langzaam hun eten op omhet vervolgens heellangzaam op teeten enzovoorts. Meestal heb ik mijn eten al op als de laatstenog moet opscheppen.. Op zich wel te begrijpen, want de meeste mensen hebben ook niet zoveel te doen. De werkloosheid is hier erg hoog, waardoor er heel veel mensen zijn die gewoon de hele dag op straat rondhangen en dit zijn echt niet alleen maar jongeren.. Eigenlijk wel triest, maar er valt ook niet veel aan te doen.

Liefs Anne

P.S. Nee, ik heb de familie geen paaseieren gegeven uiteindelijk.. We zijn ze zelf aan het opeten om toch nog een beetje een paasgevoel te hebben :D.
P.P.S. Ik heb ff gegoogled voor wat foto's van het ziekenhuis. Ik vind het nl een beetje raar om foto's te gaan maken zelf. Ik ga dat nog wel doen als ik bijna wegga, maar dan hebben jullie nu al een beetje een idee hoe het er daar uitziet. Het is namelijk denk ik heel moeilijk voor te stellen voor jullie, omdat het heel anders is dan in Nederland en voor mij is het heel moeilijk uit te leggen:) Ik heb er maar een kunnen vinden, maar op zich geeft het wel een beetje een indruk denk ik.

Dit is het pad van de dokterskamers naar de verblijfsafdelingen. Je kijkt hier naar de artsenkamers. (ja, het loopt omhoog, dus ik kan mijn beenspieren trainen als ik aan het werk ben. Is dat ff mooi meegenomen;))

Pasen

Hallo lieve allemaal!

Wow, wat een reacties, zeg!! super leuk om allemaal te lezen!!

Ik heb niet superveel te schrijven vandaag, aangezien ik de afgelopen dagen niet zoveel gedaan heb. Pasen vieren ze hier nauwelijks.. Ik dacht dat er wel een soort feest zou zijn, omdat ze hier wel erg katholiek zijn, maar het zijn gewoon normale dagen. Alle winkels zijn gewoon open en iedereen doet hetzelfde als ze altijd doen. Voor mijn gastgezin houdt dat in dat ze bijna de hele dag thuis op de bank zitten. Soms moeten ze water halen om de tank te vullen, maar daar houdt het wel mee op. Normaal vult de tank zichzelf, maar nu niet ofzo.. snap het niet helemaal, want het regent hier honderden liters per dag en toch is het water elke dag op, maar dat zal verder wel. Zolang ik 's avonds maar kan douchen ben ik al lang blij

Zaterdag ben ik met Kim, Nikki en Pieta(nog 2 vrijwilligers) naar het zwembad geweest. Was heerlijk, alleen, dom als ik was, had ik alleen mijn schouders ingesmeerd.. (met factor 20) Ten eerste is het niet slim om je niet in te smeren en ten tweede, factor 20 is veeeel te weinig.. Het resultaat was dat mijn rug en schouders echt zwaar verbrand zijn.. Ik heb op de weg terug naar huis in een supermarkt maar even een tube zonnebrand factor 40 gekocht.. Hopelijk helpt dat beter;)
's avonds heb ik geholpen met koken. Dat was wel grappig. Ze eten hier eigenlijk elke dag hetzelfde en het is eigenlijk ook helemaal niet moeilijk om te maken, dus ik zal het vast wel leren. Dan zal ik het in Nederland ook een keer koken:)

Zondag ben ik dus naar de kerk geweest. Heel bijzonder. Het gebouw lijkt helemaal niet op een kerk. Gewoon een soort groot bouwsel metgekleurde ramen eneen golfplaten dak. (Gelukkig dat het niet regende, want ze praten heel zacht en mompelend hier.. Niet dat ik het sowieso had kunnen verstaan, maar toch.) Er stond wel een altaar en een mooie nieuwe paaskaars.De pastoor en de misdinaars zagen er ook wel hetzelfde uit als bij ons, alleen niet zo grijs. Op zich was het wel mooi om te zien. Mannen en vrouwen zitten daar gescheiden. Gelukkig zat ik toevallig naast een vrouw die wel een beetje Engels kon, zodat ze mij af en toe kon zeggen wat ik moest doen;). De mis zelf was volledig in het Swahili en duurde 2 uur.. Toch duurde het voor mijn gevoel niet zo lang, omdat ze veel zongen, wat wel leuk was om naar te luisteren. Wel vond ik het heel jammer dat ik er echt niks van kon verstaan, want de pastoor praatte wel heel enthousiast en daarom had ik wel willen weten wat hij allemaal zei. Al met al was het wel een leuke ervaring.
De rest van de dag heb ik eigenlijk bijna helemaal op mijn kamer doorgebracht met wat tijdschriften lezen en muziek luisteren. Zoals ik al zei, de mensen hier doen echt serieus waar de hele dag niks. Zo frustrerend... Wandelen of buiten zitten ofzo gaat ook niet, want ik woon in een dorpje waar niet echt wat te wandelen valt. De wegen zijn namelijk niet verhardt en door de regen zijn ze heel modderig, glibberig en bijna onbegaanbaar.. Dat zou dus wandelen met gevaar voor eigen leven worden en dat is een beetje veel van het goede;). Buiten zitten kan niet, omdat ze geen stoelen hebben buiten en bovendien is het in de zon veel en veel te warm..
's avonds kwam Devota (de moeder van het gezin) vragen hoe ze op de Nederlandse manier groente moest koken. Zo grappig!! Ze eten hier namelijk nauwelijks groente, alleen een heel klein beetje door de rijst en door het vlees, maar daar houdt het mee op. Ze zijn wel heel erg geinteresseerd in onze manier van leven en had ik haar tijdens het koken zaterdag ook verteld hoe wij normaal koken enzo. Gisteren heb ik dus voor het eerst echte groenten gegeten. Heel lekker en ik heb er gelijk ook maar veel op, want daar moet ik het waarschijnlijk de hele week weer mee doen.. Ach ja, gelukkig heb ik nog vitaminetabletten mee, dan kan ikmijn vitaminetekortweer een beetje herstellen..

Omdat we ons gister heel erg verveelden zijn we vandaag maar naar de stad gegaan. Niet omdat we iets nodig hadden uit de stad, maar gewoon om wat te doen te hebben. Erg eigenlijk, maar in de stad is altijd wel wat te doen. Lekker internetten, wat drinken in een cafe'tje of lekker lunchen buiten de deur of gewoon een beetje door de stad slenteren.Eten en drinkenis hier allemaal best goedkoop (je moet wel even kijken waar je gaat zitten), dus dan kun je nog eens naar de stad gaan om iets te doen te hebben. De Dalla-dalla kost 500 shilling, wat ongeveer 25-30 eurocent is en voor 3-5 euro heb je een prima lunch inclusief een halve liter water of 350 ml frisdrank. Helemaal prima dus om dit te gaan doen op een nutteloze'niksdoendag'.
We gaan vanmiddag nog naar een paar organisaties om de safari naar Arusha Nationaal Parkte regelen. Uiteindelijk was dat voor dit weekend niet meer gelukt. Althans, we konden wel gaan, maar dat was echt veel te duur. We gaan dus zo een beetje rondshoppen en onderhandelen over de prijs.
Onderhandelen en afdingen is hier trouwens altijd nodig, want ze vragen rustig 3x zo veel voor iets omdat je blank bent.. Soms helpt het al wel als je zegt dat je vrijwilliger bent ipv toerist, maar dan alsnog vragen ze veel te veel voor alles. In het begin is het raar om af te dingen, maar ik ben er nu wel aan gewend;)

Goed, ik hoop dat het nog een beetje een logisch verhaal is, want ik heb geen tijd meer om het helemaal na te lezen;)

Morgen ga ik voor het eerst naar het ziekenhuis en daarna naar de Office van Projects Abroad om mijn eerste evaluatie in te vullen. Ze hebben daar ook een computer met internet, dus misschien kan ik dan ook nog wel een verslagje schrijven over mijn eerste werkdag..

Dikke kus,

Anne

A journey has begon! Karibu Tanzania!!

Lieve allemaal,

Woensdagochtend was het dan zo ver. Ik heb ernaar uitgekeken, maar toch was het wel raar om voor 2 maanden afscheid te nemen van iedereen.. Op het vliegveld had ik dan uiteindelijk ook een beetje een ‘ hello-goodbye'- gevoel toen ik dan uiteindelijk door de douane ging. Toch was ik niet meer zo zenuwachtig. Ik kon niks meer vergeten, althans daar kon ik niks meer aan veranderen, en ik zou alles wel zien. Ik was alleen heel benieuwd wat er op me af zou komen.

De vlucht was verder prima, heel even wat turbulentie boven Italië, maar dat was maar heel even. Oh ja, Laurie, ik had wel lekker etenJ. Geen vieze tomatensoep voor mij. Haha.

Na 8,5 uur vliegen waren we er. Daar ga je dan, in je eentje een hele nieuwe wereld in. Wat meteen opviel was de temperatuur. Toen ik in Nederland wegging was het daar 5 graden. Hier was het, ookal was het half 9 ‘s avonds, 26 graden! Verder stond ik gelijk oog in oog met een of ander mega-insect. Niet dat ik daar heel bang voor ben, maar je wordt wel gelijk met je neus op de afrikaanse feiten gedrukt:P haha. Gelukkig was het vliegveld heel klein, dus het was meteen duidelijk waar ik heen moest. Bij de uitgang werd ik opgewacht door Herman van Projects Abroad. Herman is de country director hier, dus hij regelt heel veel.

Samen met nog een andere vrijwilliger, een Deens meisje, gingen we op weg naar de gastgezinnen. Het was heel jammer dat het al donker was, want we kwamen langs de Kilimanjaro en ze hebben hier geen straatverlichting.. Herman zei op een gegeven moment wel: hier rechts is de Kilimanjaro, en ik heb ook wel een soort berg in het donker kunnen onderscheiden, maar ik weet nu nog niet hoe hij eruit ziet.. Dat is wel jammer.

Toen ik bij mijn gastgezin kwam werd ik voorgesteld en de familie stelde zich aan mij voor. Ook maakte ik kennis met mijn kamergenootje Kim. Ze komt ook uit Nederland, dus ik kan met haar nog gewoon Nederlands praten. Dat is wel fijn. Zij is hier al bijna 3 weken, dus zij weet ook al bijna alles.

Gisteren was mijn introductie. Om 10.00 uur werd ik opgehaald om met de Dalla-Dalla (een busje met 13 zitplaatsen waarbij vol nooit vol genoeg is;) we zaten er op een gegeven moment met 25 mensen in..) naar het ziekenhuis te gaan. Het ziekenhuis is voor hier redelijk groot en daarom hebben ze ook bijna alle specialismen. Ik werd voorgesteld aan de baas van het ziekenhuis en ik kreeg een rondleiding. Het ziekenhuis hier is echt heel anders dan in Nederland. Het zijn allemaal kleine gebouwtjes met een specialisme of een verblijfsafdeling. Voor patiënten HIV/AIDS hebben ze ook een apart gebouw. Al deze gebouwen liggen aan een hele mooie tuin, dus wachten is hier niet echt een straf. Verder hebben ze hier geen huisarts, dus iedereen gaat gelijk naar het ziekenhuis. Of ze wel een afspraak moeten maken weet ik eigenlijk niet. Daar kom ik nog wel achterJ. Ondanks dat het niet zo'n rijk ziekenhuis is, hebben ze wel (redelijk) moderne apparatuur als een röntgenkamer en laboratorium met moderne meetapparatuur. Verder is het wel gewoon schoon en redelijk hygiënisch, dus ik hoef niet echt bang te zijn dat ik allemaal rare ziekten oploop. Al blijft het natuurlijk wel uitkijken.

Na het ziekenhuis gingen we met de Dalla-Dalla naar de stad, ongeveer 20-25 minuten van het ziekenhuis vandaan. In de stad gingen we naar het hoofdkantoor van Projects Abroad en werd ik voorgesteld aan de andere 3 medewerkers. Ook moest ik hier een formulier invullen voor mijn verblijfsvergunning. De regering hier wil namelijk dat alle vrijwilligers die hebben. Daarna bespraken we, samen met het andere nieuwe meisje, het handbook waar alles in staat wat je moet weten om vervolgens echt de stad in te gaan.

Omdat het al 2 uur was, gingen we eerst lunchen. Herman besloot ons mee te nemen naar een echt Tanzaniaans restaurant en regelde dat we van alles wat ze daar hadden wat kregen, zodat we alles konden proeven. Ik moet eerlijk toegeven, er waren hele lekkere dingen bij, maar ook dingen waar ik op zijn zachtst gezegd: ‘even aan moet wennen'. Zo was er bijvoorbeeld banaan wat keihard was en ook helemaal niet naar banaan smaakte en spinazie of iets dergelijks waarvan ik ook niet echt kon bepalen wat het was.. Maargoed, het was wel leuk om alles geproefd te hebben.

Na het eten ging onze rondleiding verder. We gingen over de markt en door de hoofdstraten en naar de clocktower, waar bijna alle dingen die je nodig hebt bij elkaar zitten om vervolgens weer terug te gaan naar het kantoor. Echt, ik zou niks meer kunnen vinden volgens mij als ik hier alleen zou lopen. Gelukkig kan ik de eerste keren met Kim mee en spreken veel mensen hier Engels en zijn ze heel erg bereid om je dingen uit te leggen. Wat trouwens wel opvalt in de stad is dat het verkeer hier echt een soort chaos is. Iedereen rijdt maar door en mensen lopen allemaal door elkaar. Overal kom je straatverkopers tegen met de meest uiteenlopende spullen. Gelukkig zijn ze niet heel opdringerig en als je zegt dat je niet geïn teresseerd bent, kun je wel gewoon doorlopen. Ze vragen wel allemaal wat je naam is en waar je vandaan komt, maar dat is eigenlijk wel grappig. Als ik hen mag geloven ben ik al vrienden met heel veel mensen, want ze zeggen allemaal: ‘I'm your friend now'. Dat is wel grappig eigenlijk!

Op het kantoor was er een workshop over HIV/AIDS waar Alex, een man die zelf met HIV besmet is, kwam vertellen over zijn leven en zijn werk. Hij vertelde onder andere over de onderzoeken die aantonen of je besmet bent of niet en over zijn leven nu. Ook vertelde hij dat heel veel mensen in Tanzania HIV/AIDS hebben, maar zich niet durven laten testen door alle vooroordelen en taboes die er zijn over mensen die besmet zijn. Mensen zijn bang voor besmette mensen en willen niet meer met hen omgaan.(toen ik dit horde moest ik gelijk aan de reclame-/informatiecampagne denken die er nu in Nederland wordt gevoerd over dat je wel gewoon naast iemand met HIV/AIDS kunt gaan zitten in de klas enzo. Nederland is dan wel verder ontwikkeld, maar de vooroordelen zijn precies hetzelfde al shier..) Soms worden ze zelfs uit de familie verbannen. Wanneer men zich niet laat testen is het meer ‘wat niet weet, wat niet deert' en dan zijn er geen problemen, behalve dat ze anderen ook kunnen besmetten. Alex zijn werk bestaat nu uit het voorlichten van mensen met en zonder HIV/AIDS, zodat de taboes stukje bij beetje verdwijnen en mensen te weten komen dat de medicijnen die ze moeten slikken heel belangrijk zijn en dat bijvoorbeeld alleen bidden niet helpt. Het was wel bijzonder om dat soort dingen te horen van iemand die zelf besmet is. Misschien komt het daardoor ook beter aan allemaal.

Na de workshop was het tijd voor de social, een wekelijkse bijeenkomst met eten voor alle vrijwilligers die er op dat moment zijn. Hierbij leer je iedereen kennen, wat heel gezellig en leuk is. Omdat het altijd op donderdag is, kun je ook afspreken om wat leuks te gaan doen in het weekend, want dan is iedereen vrij. Ik heb met veel mensen gepraat en het was heel gezellig.

Om 9 uur ben ik met de taxi en nog 2 vrijwilligers naar huis gegaan. Thuis heb ik wat cadeautjes aan mijn gastgezin gegeven. Ze waren er erg blij mee. Vooral de stroopwafels, die vonden ze volgens mij echt heel lekker. Ik geloof dat ze nu al bijna op zijn, maar dat is wel leuk om te zien.

Vandaag is het een regendag. Om dat het goede vrijdag is hoeven we niet naar het ziekenhuis (Kim werkt in hetzelfde ziekenhuis als ik) en zijn we toen het droog was, naar de stad gegaan. Je moet hier eigenlijk wel wachten tot het droog is, want als het regent, dan komt het hier echt met bakken uit de lucht! Gelukkig duurt dat niet zo lang, dus heeft wachten ook wel zin. We zijn eerst naar de supermarkt geweest en nu zit ik in het internetcafé (verrassend, maar goed). Misschien dat we straks nog even op zoek gaan om te kijken of we met een of ander iets naar Arusha National Park kunnen dit weekend ofzo. Het is niet zo'n groot park, maar het is wel een echt wildpark en je kunt er ook kanoën bijvoorbeeld. Dat lijkt me wel heel erg leuk.

Het is nog wel heel erg wennen hier, trouwens, maar dat komt wel goed. Dat is denk ik gewoon een kwestie van tijd. Je bereid je er wel op voor dat alles heel anders is als thuis, maar je weet niet hoe en wat, dus echt voorbereiden kun je je niet. De cultuur-shock viel trouwens wel mee. Ja, de mensen hier leven heel anders als wij, maar, ik denk omdat dit de stad is, zie je niet heel erg veel armoede ofzo. Er zijn wel bedelaars, maar de meeste mensen zijn niet straatarm hier. (althans zo zien ze er niet uit.)

Zo, nu zijn jullie een beetje op de hoogteJ. Ik hoop dat ik jullie snel meer kan vertellen over mijn werk in het ziekenhuis, maar waarschijnlijk ga ik daar pas dinsdag voor het eerst heen, omdat het pasen is.

Heel veel lieve Tanzaniaanse groetjes!

Anne

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Anne

Project, gastgezin en inentingen

Hallo lieve allemaal,

Vandaag kreeg ik het bericht dat ik geplaatst ben in een ziekenhuis met 8 artsen, meer dan 20 verpleegkundigen en 80 bedden. Het is een algemeen ziekenhuis waar ze gemiddeld 50 tot 80 patienten zien per dag. Ik zal daar toegewezen worden aan een artsmet wieik het grootste deel van mijn tijd daarmeezal lopen.
Mijn werkdag zal zijn van 8 uur 's morgens tot 4 's middags, dus dan is er nog genoeg tijd over om op pad te gaan en van alles te bekijken. In de weekenden ben ik ook 'vrij' en ik ga natuurlijk proberen om zoveel mogelijk te zien.

Mijn gastgezin bestaat uit7 mensen: Vader (schooldirecteur; heeft 4 jaar in Engeland gewoond), moeder (secrataresse), de twee oudste zoons (17 en 19 jaar) die elders studeren, dus niet thuis wonen, een tweeling van 12 jaar (wonen wel thuis) en oma.
Verder hebben ze zelfs een levende(!!! ...denk typfoutje van daar, want aan een dode heb je niet zo veel:P) huishoudster, 2 waakhonden en een paar kippen.
Ze hebben plaats voor 2 vrijwilligers, dus misschien is of komt er nog wel iemand behalve ik. Ik heb daar mijn eigen kamer, dus dat is ook wel fijn.

Ze wonen vlakbij het vliegveld en de stad waar het ziekenhuis staat (Arusha)en met een beetje geluk kijk ik vanuit mijn kamerraam uit op de Kilimanjaro diedaar zowat in de achtertuin staat. Sprookjesachtig.. haha.

Verder ben ik vandaag naar de traveldoctor geweest waar een vriendelijke vrouw mij uitlegde dat ik zo ongeveer alle inentingen en pillen die bestaan om veilig op reis te gaan krijg, dan wel moet slikken. Ach ja, beter een paar prikken en pillen dan enge ziektes waarvan er, volgens dezelfde aardige assistente,een aantaltoch echt hartstikkedodelijk zijn... Tsja, wat zullen we dan kiezen ;-)
Goed, vandaag dus een enting Gele Koorts gehad. Volgende week DTP en Hepatitus A en B. De week daarna weer een paar, dus voorlopig hoef ik me niet te vervelen. ;-)

Nou, dit was het wel zo'n beetje voor nu.

Liefs Anne