Lieve allemaal,

Ja, het wordt echt steeds leuker in het ziekenhuis. De verpleegsters beginnen me nu beter te kennen (en ik hen;)) en ik mag meer doen. Je moet wel meestal vragen of je kan helpen, want ze vinden het onbeleefd om aan 'gasten' te vragen of ze iets willen doen. Soms doen ze dat wel, maar niet vaak. Je raakt er wel aan gewend en als je vraagt of je kan helpen mag het altijd.

Ik heb de afgelopen twee weken al heel vaak het woord bizargedacht als ik iets meemaakte,maar blijkbaar kon het allemaal nog veel erger.
Gisteren in het ziekenhuis, dat sloeg echt alles!Er waren zondag avond 4 mensen binnengebracht die betrokken waren bij een motorongeluk. Niemand verteld/ weet precies hoe het zit, maar waarschijnlijk zaten ze met zijn vieren op een en dezelfde motor, want op zichzelf als een hele prestatie is lijkt mij zo.
Maargoed, ze hadden dus een ongeluk gehad. Niemand weet precies hoe, maar op 1 na hadden ze allemaal een gebroken rechter bovenbeen... Omdat er in ons ziekenhuis geen rontgen is, hadden ze er twee ingegipst en eentje had een soort van spalk, zodat het minder pijnlijk was voor de nacht en dan konden ze de volgende dag overgebracht worden naar een ander ziekenhuis voor foto's..
Gisterochtend zaten alleen alle gipsen te strak, doordat er bloeduitstortingen ontstaan als je een botbreuk hebt. (detweebotdelenbeschadigen dan het weefsel) Om het voor de patienten wat draaglijker te maken werd het gips opengezaagd en opengebogen, zodat er meer ruimte kwam. Nou, dat was al een hele operatie op zich, want die 2 gilden het uit. Uiteindelijk was de arts er toch in geslaagd om het gips helemaal in te zagen en open te buigen. Toen was de man van de spalk aan de beurt. De spalk was vastgezet met verband en dat zat veel te strak. Dat moest er dus ook af. Bovendien was de spalk heel onstabiel, dus voor transport moest hij toch gegipst worden. Goed, het verband werd eraf gehaald en de spalk verwijderd. Toen dat gebeurt was keek ik mijn ogen uit. De man lag op zijn rug en zijn bovenbeen lag recht. Zijn knie, onderbeen en voet waren helemaal naar binnen gedraaid. Iedereen kon dus gelijk zien dat er een dislocatie van de botten was en dat hij vrijwel zeker geopereerd moest worden. Omdat hij toch getransporteerd moest worden werd hij gegipst. Dat ging echt met 4 mensen. Twee moesten zijn been vasthouden in een enigszins normale stand en onder tractie, zodat ze botten misschien weer een beetje beter in hun normale positie zou komen. 1 zorgde voor dat het gips en alles om het been kwam en 1 was de assistent. We deden alles heel snel, maar toch, wat moet de man een pijn hebben gehad..
Toen hij klaar was was het tijd voor overleg, want hij moestdus voor een rontgenfoto naar een ander ziekenhuis en ookvoor de operatie naar een ander ziekenhuis, want in mijn ziekenhuis hebben ze daar blijkbaar geen ervaring mee. De arts ging dus overleggen naar welk ziekenhuis hij kon waar ze zowel rontgen hadden als een operatie konden uitvoeren. Na een heel gesprek kwam er toch uit dat hij eerst naar een ziekenhuis moest voor de foto's, dan terug naar ons en dan naar het ziekenhuis waar ze hem konden opereren. Dit vooral omdat hier geen ziektekostenverzekering bestaat en het operatieziekenhuis heel duur is. Bovendien moet degene die het ongeluk heeft veroorzaakt alles betalen en die moet nu het geld allemaal nog bij elkaar gaan zoeken. (de operatie alleen al kost 800.000 tanzaniaanze shilling; ongeveer 400 euro. Voor hier een enorm bedrag.)

Het transport was ook echt te bizar voor woorden. We hebben geen ambulance en blijkbaar is die er in de omgeving ook niet. Daarom ging het transport met een 4WD waar een matras achterin werd gelegd. Vervolgens werden2 van de patienten eringetild/gesjord, want er kon ook geen brancard in de auto.. Echt, ik heb mijn ogen uitgekeken en veel, heel veel medelijden gehad met de patienten... Maar goed, ze moesten toch echt een foto dus ze hadden geen keus.

Vandaag heb ik de foto's gezien. Een heeft een breuk met dislocatie en dat moet onder tractie gaan helen. Dat houdt in dat ze een band bij haar knie krijgt met 2 touwen eraan. Die touwen gaan in een stellage en er komen gewichten aan te hangen voor 6 weken. Doordat de botdelen uit elkaar worden getrokken (ze zitten nu naast elkaar) komen ze hopelijk weer in hun normale positie en kunnen ze aan elkaar groeien.
De tweede, een kind, heeft ook een breuk, maar omdat ze maar 1 foto hebben gemaakt, kun je niet goed zien of er een dislocatie is. Het lijkt er wel sterk op, maar niemand weet dus precies hoe erg die is en hoe het het beste behandeld kan worden.. Hoe ze dat gaan oplossen weet ik nog niet. Waarschijnlijk nog een foto laten maken ofzo..
De derde, de man van het verdraaide onderbeen, heeft zowel een breuk in zijn dijbeen als in zijn kuitbeen en moet echt geopereerd worden door onder andere een enorme dislocatie van de botdelen.
Ik ben echt heel benieuwd hoe dit allemaal gaat aflopen, maar morgen gaat het verhaal weer verder ;). Wordt dus vervolgd.

Verder was het vandaag niet zo'n boeiende dag in het ziekenhuis. Alles duurde heel erg lang en er werd veel gediscussieerd. Op zich was het wel leerzaam, maar voor vandaag dus niet echt spannende verhalen...

De vraag over de patienten. Er zijn patienten die echt al heel lang in het ziekenhuis liggen, maar de meesten zijn er voor ongeveer eentot 2wekendenk ik. Sommige moeten zo lang blijven omdat ze maar heel langzaam vooruitgaan of omdat niemand echt weet wat ze mankeren en dus ook niet hoe ze dat moeten behandelen. Zo is er een vrouw met diabetes die al meer dan een maand in het ziekenhuis ligt, omdat ze er maar niet achter komen hoeveel insuline ze precies moet hebben per dag en wanneer ze dat dan moeten geven enzo. Vanaf vandaag krijgt ze een hele nieuwe behandeling en als die goed aanslaat mag je snel naar huis.. Dat lijkt me een hele opluchting voor haar, want meer dan een maand in dit ziekenhuis liggen zou ik niet aan moeten denken.
De meeste mensen die komen, komen met koorts, misselijkheid, duizeligheid, een slap gevoel in het hele lichaam, buikpijn,diarree, benauwdheiden hoesten. Of een selectie hiervan. De meest voorkomende ziekte is denk ik toch wel malaria.
Daarnaast zijn er best veel vrouwen die komen met een eierstokcyste of -ontsteking. We hebben aan de arts gevraagd waarom dat hier zo vaak voorkomt, maar toen zei hij dat hij dat niet wist en dat hij het ook wel erg vaak voor vond komen.

En ja, operaties zijn echt leuk om te zien!! Je kunt dan gewoon zo in het lichaam kijken en alle organen zien, dat is echt super gaaf!

Goed, ik moet weer stoppen, want mijn computertijd is bijna op...

Lieve groetjes,

Anne