Lieve allemaal,

Sorry dat jullie zo lang op een nieuwe update hebben moeten wachten.. Misschien dat jullie je zorgen begonnen te maken, maar ik ben niet opgegeten door een kanibaal of wild dier. Ik leef nog, maar ik had vorige week niet zoveel te melden..

Gelukkig is het nu weekend geweest en heb ik genoeg om over te schrijven!!

Het ziekenhuis was vorige week niet heel erg interessant. Eigenlijk heb ik elke dag alleen maar de ronde gedaan, omdat ik daarna iets anders moest/ging doen. Is niet helemaal zoals het hoort volgens mij, maar de ronde duurt meestal tot een uur of 1, dus dan heb ik toch van 8 tot 1 gewerkt.
Er waren wel 2 interessante patienten. De eerste was een meisje van 15 met sikkelcelanemie, een vervorming van de rode bloedcellen. Korte uitleg(voor degenen die dat interessant vinden

): Door de vervorming van de rode bloedcellen kunnen deze niet goed meer de zuurstofmoleculen transporteren en ze blijven soms 'haken' in de haarvaten, omdat ze hoekig zijn in plaats van rond. Dit heeft onder andere het gevolg dat je trombose kan krijgen. De arts die met ons de ronde deed ging aan Atte vragen wat de 5 crises (= problemen) waren waarmee patienten naar het ziekenhuis komen als ze sikkelcelanemie hebben. Omdat ik dat ook niet wist en hij het ongeveer elke dag daarna heeft gevraagd, heb ik het maar even opgezocht. Een slimme meid is op vragen voorbereid haha.
De andere was een vrouw die net was bevallen. Hoe ze werd binnengebracht weet ik eigenlijk niet, maar toen we haar zagen lag ze schuimbekkend, heel moeilijk ademend, buiten bewustzijn en met in ieder geval 42 graden koorts(de thermometer ging niet verder) op het bed... Ze waren bezig met het aanleggen van een infuus wat blijkbaar nogal veel moeite kosten, want ze bleven maar prikken. (soms vraag ik me wel eens af of die mensen zelf wel een opleiding hebben..) Ach ja, gelukkig voelde ze niks zullen we maar zeggen.
Atte ging haar onderzoeken en stelde de diagnose dat er iets was met haar centrale hersenen. Dit omdat ze niet op pijnprikkels reageerde, haar ogen niet meer op licht op beweging reageerde en bovengenoemde symptomen had. Omdat haar hard heel er snel klopte gaven ze haar veel vloeistof door het infuus, zodat er meer vocht in de bloedsomloop zou komen en het hart minder hard hoefde te werken.
Als snel bleek dat ze er zo slecht aan toe was dat je haar zelfs in een Europees ziekenhuis niet meer kon behandelen. Het enige wat dus nog restte was goede palliatieve zorg.. Heel gek om bij iemand weg te lopen die eruitziet alsof ze veel hulp nodig heeft, maar je gewoon niks meer voor haar kan doen.. Ik weet verder niet hoe snel alles is gegaan, want dit was op vrijdag en ook toen was ik 's middags niet in het ziekenhuis..

Afgelopen vrijdag hebben Kim en Atte afscheid genomen in het ziekenhuis. Vanaf nu ben ik dus de enige vrijwilliger die daar rondloopt. Er is nog wel een duitse dokter (orthopeed) die er 2 ochtenden in de week is, maar voor de rest dus geen blanken meer... Ik ben heel benieuwd hoe het zal gaan.. Ik hoop dat ze tijdens de ronde nog wat Engels zullen praten, want de hele tijd Kiswahili word je niet echt blij van.. Ach ja, we zullen wel zien hoe het gaat lopen allemaal..

Woensdagmiddag ben ik naar het Rwandatribunaal geweest waar ze, minstens 10 jaar na de genocide, nog steeds verhoren houden. Iedereen die zijn paspoort laat zien bij de bewaking kan bij een verhoor gaan kijken. Althans, dan moet het wel een open verhoor zijn, want bij gesloten verhoren laten ze niemand toe. Omdat de verhoren alleen van maandag tot en met donderdag zijn en dit de laatste week van Kim was dat ze in Arusha was en we de andere dagen geen tijd hadden, gingen we dus woensdag.
Het was wel heel apart dat je daar binnengaat en de lift neemt naar de 2e verdieping (dat was ons van te voren verteld) en je, wanneer je de lift uitstapt, oog in oog staat met een man in legerpak en een mega-geweer in zijn hand.. Net alsof je een crimineel bent;) Maar het is wel fijn om te weten dat je in ieder geval tegen de criminelen wordt beschermd. Haha.
Wij hadden een verhoor met een man die iets te maken had met een radiozender in die tijd. Ik kreeg het gevoel dat dat een soort 'ondergrondse' of in ieder geval verboden radiozender was. Helaas konden wij ons niet inlezen in de zaak en wisten we dus niet echt waar het over ging. Een uur nadat wij gekomen waren was het verhoor voor die dag afgelopen. Ze hadden namelijk nog een groot onderwerp voor deze man, maar er was geen tijd meer om dat helemaal af te ronden.
Ik moet zeggen, ondanks dat ik niet echt wist waar het over ging, vond ik het wel leuk om een keer gezien te hebben.

Donderdagmiddag hadden we een culturele workshop op de office van Projects Abroad. Er was een vrouw die vertelde over de cultuurverschillen tussen de 'westerse' en de Tanzaniaanse cultuur. Ze heeft het echt over heel veel dingen gehad. Het was heel fijn om deze workshop te hebben, want ik ben al vaker tegen iets aangelopen dat ik dacht: waarom doen ze nu weer dit of dat.. Nu zijn er een hoop dingen op zijn plaats gevallen en omdat ze ook heeft uitgelegd hoe je met sommige dingen moet omgaan (bijvoorbeeld wat je moet doen als iemand op straat tegen je praat en maar blijft praten) begrijp je beter waarom mensen doen zoals ze doen en zijn sommige situaties wel makkelijker geworden pm mee om te gaan.
Na de workshop hadden we social. Ik weet niet of ik daar eerder iets over geschreven heb, maar dat is een wekelijkse bijeenkomst voor alle vrijwilligers en de medewerkers van Projects Abroad. Het is dus een avond dat je elkaar allemaal weer ziet, kennis kunt maken met nieuwelingen en afscheid kunt nemen van mensen die naar huis gaan. Bovendien is het DE gelegenheid om dingen af te spreken voor het weekend.
Maar bovenal is het een avond uit met lekker eten, veel lol en een heleboel gezelligheid!!

Vrijdagmiddag ging ik met een collega mee naar huis.. Ik ga veel met haar om en ze had gezegd dat we even haar ouders zouden gaan ontmoeten, wat zouden eten en dan weer naar het werk zouden gaan. Ik dacht daarom dat het vast dichtbij zou zijn en omdat ik haar toch best goed ken, ging ik met haar mee..
Nou, dat liep allemaal even anders.. Haar ouders woonden helemaal niet dichtbij het ziekenhuis, maar ergens in de middle of nowhere.. Echt we gingen maar verder en verder van de bewoonde wereld en de reis leek een eeuwigheid te duren. Elke keer vroeg ik haar of we er al bijna waren en dan zei ze, ja we zijn er bijna. Jaja...
Gelukkig had ik haar tijdens de heenreis duidelijk kunnen maken, na een hele lange tijd, dat ik voor het donker weer thuis wilde zijn. Het is hier al tussen half 7 en 7 uur donker, dus we hadden niet veel tijd om bij haar ouders te zijn. Ze zei de hele tijd dat het goed zou komen, maar toch was ik daar niet zo zeker van.
Uiteindelijk zijn we denk ik maar 15 minuten bij haar ouders geweest. Toen was het half 5 en heb ik heel erg aangedrongen dat ik naar huis wilde in verband met het donker. Ik had al bijna de hoop opgegeven dat we nog op tijd terug zouden zijn, maar gelukkig is het toch gelukt. Poe zeg, ik ben nog nooit zo blij geweest om thuis te zijn!! Ik ga nooit, nooit, nooit meer met iemand mee naar huis!!!

Zaterdag ben ik, met nog 7 andere vrijwilligers, naar een koffieplantage geweest. We hebben tussen de koffieplanten gelopen en kregen uitleg over hoe ze groeien en hoe de oogst gaat en dergelijke. Daarna gingen we naar een huisje om onze eigen koffie te maken, van de boon tot 'het zwarte goud' in het kopje. Dat is nog best een boel werk! De bonen waren wel al gepeld en gedroogd, aangezien het drogen een paar dagen duurt, maar daarna moesten we het vlies eraf halen, de bonen roosteren, ze stampen tot poeder en toen natuurlijk water koken voor de uiteindelijke koffie. Als ik het zo schrijf klinkt het helemaal niet zo veel, maar we zijn er in totaal toch ongeveer 2 uur mee bezig geweest.. Toen de koffie klaar was kreeg iedereen een kop om te proeven. Om eerlijk te zijn, het smaakte wel anders dan de koffie in Nederland en met een schep suiker erin was het nog best lekker!!
's Avonds ging Kim weg. Ze gaat komende week naar Zanzibar en daarna gaat ze met haar ouders op safari en vervolgens naar huis. Alleen vrijdag slaapt ze nog in het gastgezin. Ik ben dus nu eigenlijk nog maar de enige vrijwilliger. Eerst voelde het heel raar, maar inmiddels ben ik er wel aan gewend. Er komt pas op 28 mei een nieuwe vrijwilliger, dus alleen mijn laatste nacht heb ik nog een roommate. Voor de rest zal ik als enige vrijwilliger in het gastgezin zijn.

Gisteren ben ik, ook met nog anderen erbij, naar Lake Duluti geweest. Dat is een meer hier vlakbij waar je een wandeling omheen kunt maken en in kunt kanoen. Zwemmen kan niet, omdat het stilstaand water is en het water daarom niet veilig is om te zwemmen.
De wandeling duurde ongeveer 1,5 uur en was heel leuk. We hebben heel veel mooie foto's gemaakt (sorry, ik kan ze nog steeds niet uploaden..)en zelfs nog 2 leguanen/varanen gezien. Wat een enorme beesten zijn dat! Dan wil je niet eens meer in dat water zwemmen als je weet dat die daar ook in zwemmen...
Kanoen hebben we uiteindelijk niet meer gedaan, want we waren met 8 mensen en ze hadden alleen een roeiboot voor maximaal 6 personen die ook nog eens veel te duur was. Bovendien hadden we net het meer 1,5 uur lang vanuit alle mogelijke oogpunten gezien, dus het was ook niet echt bijzonder geweest denk ik.

De middag ben ik met nog 1 andere vrijwilliger naar de Mount Meru Waterfalls geweest. Deze trip was eigenlijk vorig weekend, maar omdat ik toen naar Arusha National Park was had ik die gemist. Severine, de andere vrijwilliger, had hem ook gemist en wilde hem nog heel graag zien voor ze woensdag naar huis gaat. Na een kort overleg met de gids besloten we op pad te gaan. Dat heb ik geweten.. Het was een toch van 3 uur naar de waterval en bijna de hele weg was berg opwaarts en in de brandende zon.. Alleen het allerlaatste kleine stukje was in een bos.. Omdat we om 1 uur 's middags weggingen was het dus het heetst van de dag.. Bij de waterval liep het zweet in straaltjes van mijn gezicht en rug.. Gelukkig konden we ons bij de waterval afkoelen met het heerlijke koude en schone water!! De waterval zelf was leuk om te zien, maar niet echt spectaculair. Hij was best hoog, maar het was maar een hele smalle waterva. Eigenlijk best een beetje teleurstellend voor de toch er naar toe.. Gelukkig was de rots waarin de waterval zich bevond wel mooi om te zien. Helemaal begroeid met allemaal verschillende groene planten.
Na de waterval en de rotsen genoeg op de foto te hebben gezet, wat te hebben gedronken en gegeten, gingen we op pad voor de terugweg. Een leuke verassing hierbij was, was dat de gids een taxi had gebeld die ons tegemoet zou komen rijden. We hadden namelijk volgens hem niet genoeg tijd meer om helemaal naar beneden te lopen en voor het donker thuis te zijn.. Aan de ene kant wel jammer, omdat ik het nu niet helemaal gelopen heb, maar toch ook wel weer heel fijn, want ik was toch best moe en door de hitte en de zon had ik hoofdpijn gekregen. (ondanks dat ik 1,5 liter water had gedronken.. :( ) Toen ik thuis kwam was ik moe, maar het was wel een hele leuke dag!

Vandaag was ik vrij, omdat het Union Day is hier. Het is een landelijke feestdag en bijna iedereen is vri, maar voor de rest is er niks bijzonders. Ik dacht eerst dat het misschien een soort Koninginnendag zou zijn, maar dat is dus niet zo..
Omdat het weekend best druk was geweest heb ik vandaag lekker rustig aan gedaan. Lekker tot 8 uur geslapen (uitslapen kan ik hier niet echt.. 8 uur is voor mij al best lang hier..), toen rustig ontbeten, mijn was gedaan, een boek gelezen en toen lekker computeren.

Een hele boeiende dag dus! Toch is het lekker om 1 dag in het weekend/in de week te hebben waarin je niks hoeft en de tijd aan jezelf hebt!

Zo, volgens mij had ik toch meer te melden dan ik dacht.. Het is weer een heel verhaal geworden... Ik hoop dat jullie het wel een beetje leuk vonden om te lezen.

Dikke kus!

Anne