Het einde is in zicht....

Hallo allemaal!

Weereven een verhaaltje vanuit een vandaag erg nat tanzania... Het regent al de hele ochtend.. Heel gemeen, want het heeft de hele week bijna niet geregend, dus de weg naar mijn huis begon net weer makkelijk begaanbaar te worden... Maar ja tis niet anders..

Het ziekenhuis was van maandag tot en met woensdag weer erg interessant. Veel operaties gezien en veel uitleg gehad.

Helaas was woensdag hun laatste dag en zitten ze nu ergens in een of ander nationaal park.. Dat is wel heel jammer, want nu is het niet meer zo super interessant in het ziekenhuis.
Er is wel dinsdag nog een nieuwe vrijwilliger gekomen. Omdat de introductie in het ziekenhuis vanuit projects abroad niet zo super goed is, heb ik hem van de week rondgeleid en hem wegwijs gemaakt enzo. Dat is wel leuk om te doen. Ben je toch weer even met wat anders bezig..

Ook is natuurlijk donderdag mijn nieuwe huisgenootje gekomen. Ze heet Juliana en komt uit Amerika en ze is heel erg aardig. Ik ben nu met haar in Arusha om haar een beetje wegwijs te maken en haar leuke dingen te laten zien enzo. Vind het wel heel leuk om dat te doen. Ik weet nog dat ik voor het eerst hier in de stad kwam en dat ik echt dacht: dat leer ik nooit.. en toen was het heel fijn dat er mensen waren die me overal heen brachten. Het is fijn dat ik dat nu ook voor iemand anders kan doen :D.
Hoop alleen wel dat het zo stopt met regenen, anders is het veel minder leuk...

Maar goed, de komende week is dus alweer mijn laatste week hier.. Als ik terugkijk is de tijd toch best snel gegaan. Sommige weken kropen voor mijn gevoel voorbij, maar anderen gingen weer heel snel. Het voelt in ieder geval op dit moment niet alsof ik heel lang ben weggeweest. Das vast een goed teken:P

Ik ga van de week dus Juliana wegwijs maken in het ziekenhuisen het beste uit mijn laatste vier dagen proberen te halen. Komt allemaal wel goed!

Ik ga nog even genieten deze week, maar ik heb ook wel zin om weer naar huis te gaan en iedereen weer te zien, hoor!!

Dikke kus,
Anne

Back to work

Hallo lieve allemaal,

Ik ben weer helemaal bijgekomen van mijn Kilimanjaro-avontuur en nog steeds gaat alles gelukkig goed met mij!!

En ja, na een week avontuur moest ik er deze week weer aan geloven en weer terug naar het ziekenhuis.

Gelukkig was het deze week heel erg leuk, want er zijn nu vier mensen uit Amerika (niet van Projects Abroad) en die werken gewoon op eigen houtje in het ziekenhuis.
Een van hen is chirurg en hij doet de hele dag operaties. Heel erg interessant, want hij vind het prima als ik kom kijken en hij legt bijna alles uit wat hij doet. Bovendien spreekt hij de hele tijd engels, dus ik kan het ook nog eens verstaan. Wel zo handig;).
Naast dat hij alles uitlegt laat hij ook veel meer zien dan de tanzaniaanse artsen. Zo heeft hij bijvoorbeeld dinsdag een baarmoeder verwijderd omdat er iets (weet niet echt hoe het heet) in zat wat veel bloedingen veroorzaakte. Toen hij klaar was met de operatie knipte hij voor mij de baarmoeder gewoon open en legde hij uit wat ik zag enzo. Super interessant!!
Ik ben van de weekdan ook echt heel vaak in het operatiegebouwtje geweest en ik heb 4 echte operaties gezien, waaronder een keizersnee:),en 4 kleine ingrepen onder plaatselijke verdoving.
De amerikaanse mensen zijn er nog 2 weken, dus precies de tijd die ik hier nog heb!

Verder heb ik donderdag met alle andere vrijwilligers een weeshuis geschilderd. Althans, de buitenkant van het schoolgebouw, klaslokaal aan de binnenkant en de poort. Eerst was alles grijs en saai. Nu is de buitenkant lichtgroen en aan de binnenkant is de onderste helft blauw en de bovenste helft felgeel. Heel wat vrolijker dan dat het eerst was!! Depoort is bruin. Dat is niet zo vrolijk, maar door de bruine kleur zie je minder snel dat hij vies is, of dat de verf eraf gaat door de roest. Best wel slim gekozen, dus.

De kinderen van het weeshuis waren helemaal blij dat wij kwamen en hebben zelf ook geholpen met schilderen. Misschien waren zij nog wel enthousaister dan wij.. Ergens wel logisch, want het is natuurlijk hun huis en zij moeten er de hele dag naar kijken.
Wel grappig dat ze zo blij waren, want toen het klaslokaal geschilderd was (ze hadden alleen buiten geholpen) kwamen ze een voor een binnen en zeiden ze allemaal 'nzuri sana', wat 'heel mooi' betekent. Ja, het voelde echt goed om voor deze kinderen hun leefomgeving wat vrolijker te maken.

Volgende week donderdag krijg ik trouwens een nieuw huisgenootje. Ik dacht eerst dat ze pas de 28e zou komen, maar ze komt nu dus donderdag. Wel leuk, want dan kan ik weer wat meer met een 'westers' iemand praten en we kunnen dingen samen doen na het werk. Ze gaat in hetzelfde ziekenhuis werken als waar ik werk, dus dan kan ik haar daar ook een beetje wegwijs maken. Bovendien kan ik haar de belangrijkste dingen in Arusha laten zien. Vind ze denk ik wel fijn, want ik weet nog toen ik hier net was, toen snapte ik echt helemaal niks van deze stad. Waar alles was en hoe je met alle mensen om moest gaan die tegen je begonnen te praten enzo. Ja, ik kijk er wel naar uit dat ze komt.

Hmm, het is vandaag niet zo'n lang verhaal geworden... Nouja, geen nieuws, goed nieuws zullen we maar zeggen;).

Dikke kus,
Anne

kilimanjaro rules!!!

Heey lieve allemaal!!

Zo, ik ben weer heelhuids beneden:P Wat een ervaring zeg!

Ik heb echt een hele leuke, bijzondere,fijne en mooie week gehad op de Kilimanjaro.
Echt super om dit een keer te doen.

We begonnen zondag met goede moed, okee, misschien niet zo goed want het regende toen we bij de poort waren waar we zouden startten regende het en niet zo'n beetje ook... Lang leve het regenseizoen:(... maar goed... We begonnen te lopen door het tropisch regenwoud. Heel erg mooi groen en met bijzondere bloemen en planten. Ik zou jullie graag foto's laten zien, maar op een of andere manier heb ik altijd ruzie met de computers en mijn camera hier, dus dat lukt helaas niet.. Baal er heel erg van, maar goed. Als ik thuis ben moeten jullie allemaal maar langskomen om de foto's te kijken!!

Goed, sorry voor de onderbreking..

Het was heel leuk om de verschillende soorten begroeiing op deberg te zien naar mate je hogerkwam (en natuurlijk omgedraaidtoen we naar beneden gingen;)).
Eerst het tropisch regenwoud met dus zijn mooie bloemen en heel veel en hooggroen(hoge bomen). Daarna komt het everland, vanaf ergens tussen de 3000 en 3500 meter, waar de bomen niet meer zo hoog zijn en ze niet zoveel blaadjes meer hebben. De planten zijn er laag en hebben kleine blaadjes en kleine bloemen. De grond is ook niet echt meer van aarde, maar meer van een soort zand gemengd met kiezeltjes. Bovendien zit je hier op de hoogte van de wolken, dus soms was het opeens heel mistig omdat je dan even in een wolk zat. Wel een grappige ervaring:)

Na het everland komt 'moreland'. Hierbij zijn geen bomen meer en de planten zijn nog maar heel klein. alleen hele sterke plantensoorten kunnen hier groeien. Je zag dan ook eigenlijk de hele tijd dezelfde planten. Voor de rest lagen er veel stenen en rotsen en het werd ook kouder. Lekker als je 's nachts in een tent moet slapen:P

Als laatste had je 'alpine desert', waar geen planten groeien. Hier zie je alleen maar rotsen en stenen. Ook de grond zijn allemaal kiezels. Dit is ongeveer vanaf 4000-4500 meter hoogte en dan ben je boven de schapenwolken. Heel grappig om de wolken van de bovenkant te zien. Helaas zijn er boven je nog meer wolken, dus je kunt niet helemaal vrij naar boven kijken... Maar toch hebben we wel heel veel mooie sterrenhemels gezien.

In totaal hebben we 81 kilometer gelopen in 6 dagen, dus ik heb heel wat dingen gezien. Het lopen op zich was trouwens ook nog wel een avontuur. Alleen in het tropisch regenwoud was eigelijk een pad. Daarna liepen we gewoon tussen de rosten en stenen door. Soms was er wel een beetje iets wat op een pad leek, maar meestal leek het gewoon goed richtingsgevoel van de gids. En dat zonder compas. haha. Maar de gids had dan ook al meer dan 60 keer de berg beklommen, dus als je de weg dan nog niet weet...
We hebben ook een paar keer langs een rotswand moeten klimmen. Gewoon met je handen de rotsen vasthouden en met je voeten proberen van rots naar rots te stappen. Dat was wel echt heel erggaaf! Ook wel een beetje eng soms, omdat je gewoon naar beneden kon vallen als je je niet goed vasthield of verkeerd stapte waardoor je voet weggleed... Maar dit waren wel de meest bijzondere delen van de 'wandeling'.

Wat ook heel bijzonder, maar vooral bijzonder zwaar was, was het stuk van het laatste kamp naar de top. Hiervoor gingen we om middernacht weg van het kamp met het doel op de top de zonsopgang te kunnen zien. We liepen dus helemaal door het donker over de rotsen, door het zand en uiteindelijk door de sneeuw. Hoe hoger we kwamen, hoe meer je voelde dat er minder zuurstof in de lucht zat. Je moet heel goed op je ademhaling letten, anders werd je heel erg misselijk door zuurstoftekort. Bovendien werd het natuurlijk steeds kouder en helaas ook steeds bewolkter.. Heel jammer, want toen we weggingen was het kraakhelder en konden we heel ver kijken. Op de top aangekomen konden we net het bord lezen waarop stond dat het het hoogste punt van de kilimanjaro was (en niet alleen omdat het donker was;)) Omdat het zo bewolkt was, en heel koud, hebben we snel wat foto's gemaakt en zijn we weer naar beneden gelopen. Dat lijkt veel makkelijker dan naar boven, maar helaas, schijn bedriegt.. De weg naar beneden was ook behoorlijk pittig...

We sliepen elke avond op een kamp in tenten. Stel je bij het kamp niet teveel voor, want het was alleen maar een stuk grond met een wc-huisje, wat ook niet meer was dan 4 houten muurtjes een dak en een gat in de grond.. Maar het voldeed. Er was geen douche of iets dergelijks, dus echt (goed) wassen kon je er niet.. Je kreeg elke morgen en elke middag na het lopen wel een bakje met warm water, maar je gaat je ook niet helemaal wassen als het 5 graden is.. Om de tocht te doen moet je dus niet zulke hoge eisen aan hygiene stellen. haha.

Op het kamp hadden we altijd wel een tent(je) met een tafel om aan te eten. We aten dus altijd binnen. Was wel fijn, want dat was wat minder koud en het was er droog. Het eten was heel erg lekker. 's Ochtends altijd pap en een boterham met ei. 's Middags meestal warm eten met soep vooraf en dan rijst of iets dergelijks, groente en soms vlees en meestal iets van fruit. 's avonds was ongeveer hetzelfde als 's middags. Er werd heel goed voor ons gezorgd!!

Het was af en toe heel zwaar om te doen, maar ik ben toch heel erg blij dat ik dit gedaan heb! Het is denk ik een van de mooiste ervaringen in mijn leven tot nu toe!

Dikke kus,
Anne

Verrassing!!

Hey allemaal!!!

Nee, ik ben niet zwanger en ik ga ook niet trouwen hier.. Nee, ik ga van morgen tot en met vrijdag de Kilimanjaro beklimmen!!! Helemaal tot de top. (5895m!!!)

Jaja, dat hadden jullie niet van mijn verwacht, he ;-). ik eerst ook niet van mezelf, mr ik weet nu wel heel zeker dat ik het echt wil gaan doen en dat ik de top wil halen. Al moet ik wel zeggen dat ik het wel redelijk spannend vind...

Voor degenen die het leuk vinden, hier is het programma: (we klimmen de machame route)

Dag 1:

Transfer naar de Machame gate. Na registratie en het betalen van de entreegelden starten we te klimmen door fascinerend regenwoud naar Machame Camp (9900 ft) voor het avondeten en de overnachting (aantal uren wandelen vandaag: 6-7 uur)

Dag 2:

Ontbijt, klimmen door het bos, dan dan een wat lastiger en stijler stuk door open land en vervolgens weer wat eenvoudiger naar Shira Camp (12600ft) (aantal uren wandelen vandaag:3-4 uur)

Dag 3:

Ontbijt, klimmen naar Lave tower(15800 ft) en dan langzaam aan wat dalen naar Baranco Camp(12850 ft) voor avondeten en de overnachting (aantal wandeluren vandaag:6-7 uur)

Dag 4:

Ontbijt, vertrek vanaf Baranco Camp langs de laatste 'water drop' naar Karnaka Valley naar Barafu Camp (14910 ft) voor avondeten en de overnachting (aantal uren wandelen vandaag: 6-7 uur)

Dag 5:

opstaan om middernacht om te klimmen naar de top voor de zonsopgang. Daarna gaan we dalen naar Mweka Camp (10010ft) voor het avondeten en de overnachting

Dag 6:

Ontbijt en dan verder dalen naar Mwega Gate waar een auto op ons wacht en ons weer naar huis brengt.

De laatste 2 dagen weet ik niet hoe lang het wandelen is, maar dalen gaat natuurlijk makkelijker en je hoeft geen pauzes te houden om je lichaam aan de hoogte te laten wennen. Natuurlijk hebben we wel wat pauzes, maar minder als omhoog.

hier is nog een plaatje met alle routes, die van ons ook.

De hoogtes kloppen volgens mij niet helemaal. ze zijn omgerekend en afgerond, maar het geeft wel een goed idee denk ik.

Zo, nu is iedereen op de hoogte van mijn avontuur :-)

Hele fijne week allemaal!!

Dikke kus,
Anne

Ja, ik leef nog! haha

Lieve allemaal,

Sorry dat jullie zo lang op een nieuwe update hebben moeten wachten.. Misschien dat jullie je zorgen begonnen te maken, maar ik ben niet opgegeten door een kanibaal of wild dier. Ik leef nog, maar ik had vorige week niet zoveel te melden..

Gelukkig is het nu weekend geweest en heb ik genoeg om over te schrijven!!

Het ziekenhuis was vorige week niet heel erg interessant. Eigenlijk heb ik elke dag alleen maar de ronde gedaan, omdat ik daarna iets anders moest/ging doen. Is niet helemaal zoals het hoort volgens mij, maar de ronde duurt meestal tot een uur of 1, dus dan heb ik toch van 8 tot 1 gewerkt.
Er waren wel 2 interessante patienten. De eerste was een meisje van 15 met sikkelcelanemie, een vervorming van de rode bloedcellen. Korte uitleg(voor degenen die dat interessant vinden

): Door de vervorming van de rode bloedcellen kunnen deze niet goed meer de zuurstofmoleculen transporteren en ze blijven soms 'haken' in de haarvaten, omdat ze hoekig zijn in plaats van rond. Dit heeft onder andere het gevolg dat je trombose kan krijgen. De arts die met ons de ronde deed ging aan Atte vragen wat de 5 crises (= problemen) waren waarmee patienten naar het ziekenhuis komen als ze sikkelcelanemie hebben. Omdat ik dat ook niet wist en hij het ongeveer elke dag daarna heeft gevraagd, heb ik het maar even opgezocht. Een slimme meid is op vragen voorbereid haha.
De andere was een vrouw die net was bevallen. Hoe ze werd binnengebracht weet ik eigenlijk niet, maar toen we haar zagen lag ze schuimbekkend, heel moeilijk ademend, buiten bewustzijn en met in ieder geval 42 graden koorts(de thermometer ging niet verder) op het bed... Ze waren bezig met het aanleggen van een infuus wat blijkbaar nogal veel moeite kosten, want ze bleven maar prikken. (soms vraag ik me wel eens af of die mensen zelf wel een opleiding hebben..) Ach ja, gelukkig voelde ze niks zullen we maar zeggen.
Atte ging haar onderzoeken en stelde de diagnose dat er iets was met haar centrale hersenen. Dit omdat ze niet op pijnprikkels reageerde, haar ogen niet meer op licht op beweging reageerde en bovengenoemde symptomen had. Omdat haar hard heel er snel klopte gaven ze haar veel vloeistof door het infuus, zodat er meer vocht in de bloedsomloop zou komen en het hart minder hard hoefde te werken.
Als snel bleek dat ze er zo slecht aan toe was dat je haar zelfs in een Europees ziekenhuis niet meer kon behandelen. Het enige wat dus nog restte was goede palliatieve zorg.. Heel gek om bij iemand weg te lopen die eruitziet alsof ze veel hulp nodig heeft, maar je gewoon niks meer voor haar kan doen.. Ik weet verder niet hoe snel alles is gegaan, want dit was op vrijdag en ook toen was ik 's middags niet in het ziekenhuis..

Afgelopen vrijdag hebben Kim en Atte afscheid genomen in het ziekenhuis. Vanaf nu ben ik dus de enige vrijwilliger die daar rondloopt. Er is nog wel een duitse dokter (orthopeed) die er 2 ochtenden in de week is, maar voor de rest dus geen blanken meer... Ik ben heel benieuwd hoe het zal gaan.. Ik hoop dat ze tijdens de ronde nog wat Engels zullen praten, want de hele tijd Kiswahili word je niet echt blij van.. Ach ja, we zullen wel zien hoe het gaat lopen allemaal..

Woensdagmiddag ben ik naar het Rwandatribunaal geweest waar ze, minstens 10 jaar na de genocide, nog steeds verhoren houden. Iedereen die zijn paspoort laat zien bij de bewaking kan bij een verhoor gaan kijken. Althans, dan moet het wel een open verhoor zijn, want bij gesloten verhoren laten ze niemand toe. Omdat de verhoren alleen van maandag tot en met donderdag zijn en dit de laatste week van Kim was dat ze in Arusha was en we de andere dagen geen tijd hadden, gingen we dus woensdag.
Het was wel heel apart dat je daar binnengaat en de lift neemt naar de 2e verdieping (dat was ons van te voren verteld) en je, wanneer je de lift uitstapt, oog in oog staat met een man in legerpak en een mega-geweer in zijn hand.. Net alsof je een crimineel bent;) Maar het is wel fijn om te weten dat je in ieder geval tegen de criminelen wordt beschermd. Haha.
Wij hadden een verhoor met een man die iets te maken had met een radiozender in die tijd. Ik kreeg het gevoel dat dat een soort 'ondergrondse' of in ieder geval verboden radiozender was. Helaas konden wij ons niet inlezen in de zaak en wisten we dus niet echt waar het over ging. Een uur nadat wij gekomen waren was het verhoor voor die dag afgelopen. Ze hadden namelijk nog een groot onderwerp voor deze man, maar er was geen tijd meer om dat helemaal af te ronden.
Ik moet zeggen, ondanks dat ik niet echt wist waar het over ging, vond ik het wel leuk om een keer gezien te hebben.

Donderdagmiddag hadden we een culturele workshop op de office van Projects Abroad. Er was een vrouw die vertelde over de cultuurverschillen tussen de 'westerse' en de Tanzaniaanse cultuur. Ze heeft het echt over heel veel dingen gehad. Het was heel fijn om deze workshop te hebben, want ik ben al vaker tegen iets aangelopen dat ik dacht: waarom doen ze nu weer dit of dat.. Nu zijn er een hoop dingen op zijn plaats gevallen en omdat ze ook heeft uitgelegd hoe je met sommige dingen moet omgaan (bijvoorbeeld wat je moet doen als iemand op straat tegen je praat en maar blijft praten) begrijp je beter waarom mensen doen zoals ze doen en zijn sommige situaties wel makkelijker geworden pm mee om te gaan.
Na de workshop hadden we social. Ik weet niet of ik daar eerder iets over geschreven heb, maar dat is een wekelijkse bijeenkomst voor alle vrijwilligers en de medewerkers van Projects Abroad. Het is dus een avond dat je elkaar allemaal weer ziet, kennis kunt maken met nieuwelingen en afscheid kunt nemen van mensen die naar huis gaan. Bovendien is het DE gelegenheid om dingen af te spreken voor het weekend.
Maar bovenal is het een avond uit met lekker eten, veel lol en een heleboel gezelligheid!!

Vrijdagmiddag ging ik met een collega mee naar huis.. Ik ga veel met haar om en ze had gezegd dat we even haar ouders zouden gaan ontmoeten, wat zouden eten en dan weer naar het werk zouden gaan. Ik dacht daarom dat het vast dichtbij zou zijn en omdat ik haar toch best goed ken, ging ik met haar mee..
Nou, dat liep allemaal even anders.. Haar ouders woonden helemaal niet dichtbij het ziekenhuis, maar ergens in de middle of nowhere.. Echt we gingen maar verder en verder van de bewoonde wereld en de reis leek een eeuwigheid te duren. Elke keer vroeg ik haar of we er al bijna waren en dan zei ze, ja we zijn er bijna. Jaja...
Gelukkig had ik haar tijdens de heenreis duidelijk kunnen maken, na een hele lange tijd, dat ik voor het donker weer thuis wilde zijn. Het is hier al tussen half 7 en 7 uur donker, dus we hadden niet veel tijd om bij haar ouders te zijn. Ze zei de hele tijd dat het goed zou komen, maar toch was ik daar niet zo zeker van.
Uiteindelijk zijn we denk ik maar 15 minuten bij haar ouders geweest. Toen was het half 5 en heb ik heel erg aangedrongen dat ik naar huis wilde in verband met het donker. Ik had al bijna de hoop opgegeven dat we nog op tijd terug zouden zijn, maar gelukkig is het toch gelukt. Poe zeg, ik ben nog nooit zo blij geweest om thuis te zijn!! Ik ga nooit, nooit, nooit meer met iemand mee naar huis!!!

Zaterdag ben ik, met nog 7 andere vrijwilligers, naar een koffieplantage geweest. We hebben tussen de koffieplanten gelopen en kregen uitleg over hoe ze groeien en hoe de oogst gaat en dergelijke. Daarna gingen we naar een huisje om onze eigen koffie te maken, van de boon tot 'het zwarte goud' in het kopje. Dat is nog best een boel werk! De bonen waren wel al gepeld en gedroogd, aangezien het drogen een paar dagen duurt, maar daarna moesten we het vlies eraf halen, de bonen roosteren, ze stampen tot poeder en toen natuurlijk water koken voor de uiteindelijke koffie. Als ik het zo schrijf klinkt het helemaal niet zo veel, maar we zijn er in totaal toch ongeveer 2 uur mee bezig geweest.. Toen de koffie klaar was kreeg iedereen een kop om te proeven. Om eerlijk te zijn, het smaakte wel anders dan de koffie in Nederland en met een schep suiker erin was het nog best lekker!!
's Avonds ging Kim weg. Ze gaat komende week naar Zanzibar en daarna gaat ze met haar ouders op safari en vervolgens naar huis. Alleen vrijdag slaapt ze nog in het gastgezin. Ik ben dus nu eigenlijk nog maar de enige vrijwilliger. Eerst voelde het heel raar, maar inmiddels ben ik er wel aan gewend. Er komt pas op 28 mei een nieuwe vrijwilliger, dus alleen mijn laatste nacht heb ik nog een roommate. Voor de rest zal ik als enige vrijwilliger in het gastgezin zijn.

Gisteren ben ik, ook met nog anderen erbij, naar Lake Duluti geweest. Dat is een meer hier vlakbij waar je een wandeling omheen kunt maken en in kunt kanoen. Zwemmen kan niet, omdat het stilstaand water is en het water daarom niet veilig is om te zwemmen.
De wandeling duurde ongeveer 1,5 uur en was heel leuk. We hebben heel veel mooie foto's gemaakt (sorry, ik kan ze nog steeds niet uploaden..)en zelfs nog 2 leguanen/varanen gezien. Wat een enorme beesten zijn dat! Dan wil je niet eens meer in dat water zwemmen als je weet dat die daar ook in zwemmen...
Kanoen hebben we uiteindelijk niet meer gedaan, want we waren met 8 mensen en ze hadden alleen een roeiboot voor maximaal 6 personen die ook nog eens veel te duur was. Bovendien hadden we net het meer 1,5 uur lang vanuit alle mogelijke oogpunten gezien, dus het was ook niet echt bijzonder geweest denk ik.

De middag ben ik met nog 1 andere vrijwilliger naar de Mount Meru Waterfalls geweest. Deze trip was eigenlijk vorig weekend, maar omdat ik toen naar Arusha National Park was had ik die gemist. Severine, de andere vrijwilliger, had hem ook gemist en wilde hem nog heel graag zien voor ze woensdag naar huis gaat. Na een kort overleg met de gids besloten we op pad te gaan. Dat heb ik geweten.. Het was een toch van 3 uur naar de waterval en bijna de hele weg was berg opwaarts en in de brandende zon.. Alleen het allerlaatste kleine stukje was in een bos.. Omdat we om 1 uur 's middags weggingen was het dus het heetst van de dag.. Bij de waterval liep het zweet in straaltjes van mijn gezicht en rug.. Gelukkig konden we ons bij de waterval afkoelen met het heerlijke koude en schone water!! De waterval zelf was leuk om te zien, maar niet echt spectaculair. Hij was best hoog, maar het was maar een hele smalle waterva. Eigenlijk best een beetje teleurstellend voor de toch er naar toe.. Gelukkig was de rots waarin de waterval zich bevond wel mooi om te zien. Helemaal begroeid met allemaal verschillende groene planten.
Na de waterval en de rotsen genoeg op de foto te hebben gezet, wat te hebben gedronken en gegeten, gingen we op pad voor de terugweg. Een leuke verassing hierbij was, was dat de gids een taxi had gebeld die ons tegemoet zou komen rijden. We hadden namelijk volgens hem niet genoeg tijd meer om helemaal naar beneden te lopen en voor het donker thuis te zijn.. Aan de ene kant wel jammer, omdat ik het nu niet helemaal gelopen heb, maar toch ook wel weer heel fijn, want ik was toch best moe en door de hitte en de zon had ik hoofdpijn gekregen. (ondanks dat ik 1,5 liter water had gedronken.. :( ) Toen ik thuis kwam was ik moe, maar het was wel een hele leuke dag!

Vandaag was ik vrij, omdat het Union Day is hier. Het is een landelijke feestdag en bijna iedereen is vri, maar voor de rest is er niks bijzonders. Ik dacht eerst dat het misschien een soort Koninginnendag zou zijn, maar dat is dus niet zo..
Omdat het weekend best druk was geweest heb ik vandaag lekker rustig aan gedaan. Lekker tot 8 uur geslapen (uitslapen kan ik hier niet echt.. 8 uur is voor mij al best lang hier..), toen rustig ontbeten, mijn was gedaan, een boek gelezen en toen lekker computeren.

Een hele boeiende dag dus! Toch is het lekker om 1 dag in het weekend/in de week te hebben waarin je niks hoeft en de tijd aan jezelf hebt!

Zo, volgens mij had ik toch meer te melden dan ik dacht.. Het is weer een heel verhaal geworden... Ik hoop dat jullie het wel een beetje leuk vonden om te lezen.

Dikke kus!

Anne

Even een kort berichtje

Hallo lieve allemaal,

Even een kort berichtje, want ik heb niet zoveel te melden.
Ik ben gisteren, met nog 4 andere vrijwilligers, naar Arusha National Park geweest. Dit is een best klein wildpark, maar omdat het bij ons om de hoek is, was het wel leuk om gezien te hebben.
We hebben echt heel veel hele mooie natuur gezien, alleen helaas niet super veel dieren.. Enerzijds komt dat doordat het regenseizoen is en het gisteren ook niet zo'n mooie dag was. De dieren zitten dan meer beschut in het bos dan op de open velden. Anderzijds komt het doordat het een klein park is, waar vroeger wel veel dieren leefden, maar velen zijn gedood door stropers. Er zijn dus niet mega veel dieren meer over... Ook niet super veel soorten. Zo leven er bijvoorbeeld geen leeuwen en tijgers meer en nog maar heel weinig olifanten en roofdieren als luipaarden.
Toch was het zeker wel de moeite waard en hebben we een hele leuke dag gehad, met als hoogtepunt twee giraffen echt recht naast onze auto. Dat was wel echt super gaaf om te zien!!

Vandaag in het ziekenhuis was wel leuk. Tijdens de ronde, die vandaag eens door een andere arts werd gedaan, kregen we heel veel uitleg over allerlei ziektes/aandoeningen/problemen die patiënten hadden. Ook stelde hij wel eens vragen aan ons. Dan is de ronde een stuk uitdagender!!

Na de ronde heb ik geholpen met de wonden te verzorgen. Dat klinkt interessanter dan het is, want er zijn op dit moment maar 3 patiënten die een wond hebben, waarvan het bij een patiënt overal decubitus-plekjes zijn. Normaal probeer je die natuurlijk te voorkomen, maar hier doen ze daar niet zo heel erg aan.. Mensen liggen gewoon de hele dag op hun rug en in dezelfde houding in bed.. Tsja, dan zou ik ook doorligwondjes krijgen.

‘s Middags ben ik in het lab geweest, maar daar was bijna niks te doen. Ik heb in de 3 uur dat ik daar was niet één patient gezien.. Ik heb wel wat administratie gedaan, om toch maar bezig te zijn. Ach ja, dat hoort er ook bij en het was eigenlijk nog niet eens zo heel erg om te doen. Ook daar leer je weer van!

Zo, ik heb me aan mijn belofte gehouden om een kort verhaaltje te schrijven ;), want ik heb voor nu geloof ik niks meer te melden...

Lieve groetjes,
Anne

P.S.

@Tim, volgens mij is het met een 'd' als het 'je' wat erachter staat kan worden veranderd in 'jij', dus dan is het volgens mij ook goed.. Maar het kan dat mijn Nederlands achteruit gaat, hoor :P Ik spreek zowat de hele dag engels, dus dan raak je het Nederlands een beetje ontwend he. Haha

@Ineke, ja ik kan het nu ook:P De eerste dag baalde ik wel een beetje dat ik het nog niet kon, want toen dacht ik: dan laten ze het me vast nooit doen. Wist ik veel dat het hier allemaal zo makkelijk is ;). Maar het is wel heel leuk om telkens weer wat te leren, want dan kun je ook veel meer doen!!

@Erik, ja dat wist ik, want daar heb je een keer verteld:) Ik had er alleen niet meer aan gedacht todat ik het net las. haha. Maar het is inderdaad wel interessant:P Straks weet ik zonder opleiding gewoon meer dan jij met je jaar school XD. Haha

Bizar deel II

Hoi allemaal,

Ik kan helaas niet helemaal vertellen hoe het met de gebroken benen is afgelopen.. De twee volwassenen zijn overgeplaatst, dus daarvan kan ik niet zeggen hoe het ermee is..
Het kind heeft vandaag zijn 'definitieve'gips gekregen, onder narcose. Het moest wel onder narcose, want hij is ongeveer half ingegipst en dat zou veel te pijnlijk zijn voor hem en voor ons te onhandig omdat hij dan kon tegenstribbelen. Hij heeft nu een band van gips om zijn onderbuik en heupen, wat doorgaat naar zijn benen. Zijn rechterbeen zit in het gips vanaf de band tot aan zijn tenen en zijn linkerbeen vanaf de band tot net boven zijn knie.. Hij kan zijn benen dus echt niet meer bewegen en hij kan niet meer zitten voor de komende 5 weken. Het zal je maar overkomen.. Word je onder narcose gebracht met een gebroken been in het gips, word je wakker en moet de de komende 5 weken plat op bed liggen en kun je alleen nog je tenen, linker onderbeen, je armen en je hoofd bewegen.. Tsja, daar word je niet vrolijk van. Ach ja, anders kan hij misschien nooit meer lopen en we zullen maar zeggen: gelukkig is het het regenseizoen;)

Gister was er een heel triest geval. Er werd een meisje van 6 jaar binnengebracht die gelijk aan de zuurstof moest en werd opgenomen op de IC.(wat als IC moet dienen dan.. Er is 1 vitale-functies monitor en in er is 1 beademingsapparaat voor alle afdelingen. Erg IC is het dus niet..) Eerst was er nog helemaal geen paniek, gewoon zuurstoftherapie en IC en de ronde ging gewoon verder. Toen we op de mannenafdeling waren zei de arts opeens tegen Atte, een finse 5e jaars geneeskundestudent, Kim en mij dat wij maar vast naar het kind moesten gaan om te kijken wat ermee was en hoe het ervoor stond. Gelukkig kwam de arts bijna gelijk achter ons aan, want de trui van het meisje was nog niet naar boven of ze stopte opeens met ademen.. Atte ging toen gelijk naar haar hart luisteren, maar die klopte ook al bijna niet meer. Ze was dus aan het sterven. In Nederland zou er gelijk iemand komen voor reanimatie, maar hier niet. Ze hebben nog wel heel even hartmassage geprobeert, maar het had allemaal geen zin meer. Achteraf bleek ze een of andere hartafwijking te hebben en al veel vaker in het ziekenhuis te zijn geweest. Misschien is het dan ook maar beter zo...
Wat heel raar was aan het hele verhaal was dat de moeder er de hele tijd bij stond, maar niemand zich bekommerde om haar. Ze stond er gewoon maar bij. De arts en Atte gingen overleggen wat het meisje had en waarom ze opeens dood was gegaan, maar ditdeden ze ook gewoon in dezelfde kamer. Toen ze uitgepraat waren liep de arts de kamer uit en toen pas zei hij wat tegen de moeder en dat was niet meer dan ' Polle mama' , wat sorry/ het spijt me, betekent. Toen ging iedereen de kamer uit en de moeder en het kind werden aan hun lot overgelaten. Niemand die een schoon laken kwam brengen of een bak met water of iets dergelijks om het kind nog even te wassen, helemaal niks.. Het zal hier wel normaal zijn zo, maar ik vind het nog steeds echt heel erg vreemd..

Gelukkig zijn er ook nog wel leuke dingen in het ziekenhuis. Omdat het op de afdelingen zo rustig is, waheb ik gistermiddag en vanmiddagin het laboratorium gewerkt. Een zuster waarmee ik veel optrek had lab-dienst en ze had gezegd dat als ik me verveelde ik daar heen mocht komen.
Gisteren heb ik vooral gekeken naar hoe het bloedprikken moest en bij welke test je hoe moest prikken (in de arm of in de vinger). Ook heeft ze me geleerd hoe ik kon kijken welke bloedgroep iemand had en verder heb ik nog wat urinetestjes gedaan. Dat laatste is heel makkelijk, gewoon een teststripje in de urine steken en kijken naar de uitslag. Dat kan iedereen.
Bloedgroeponderzoek is eigenlijk ook makkelijk. Je hebt een plastic plaatje met 3 rondjes. In elk rondje doe je een druppel bloed en een druppel reagent. Een voor bloedgroep A, een voor bloedgroep B en een voor bloedgroep O. AB testen ze hier niet, want die komt niet of maar heel zelden voor. Dan ga je het bloed en de reagent mengen en degene waar klontvorming ontstaat is de bloedgroep.
Gisteren vond ik het al heel leuk om daar te helpen, maar vandaag werd het alleen maar leuker. Dezelfde zuster vond dat ik wel genoeg had gezien hoe ik bloed moest prikken in iemand zijn arm en ze zei dat ik het op haar mocht proberen. Daar ging ik dan, gewapend met 2 handschoenen en een naald. Gelukkig ging alles goed en is ze niet doodgebloed:). Toen het goed ging en er een patient kwam waarbij bloed geprikt moest worden zei ze vrolijk dat ik het mocht doen. Ik had nu immers bewezen dat ik het kon, dus ze zag geen bezwaren meer. Ja, dat kan hier allemaal gewoon. Waarom zou je nou een cursus bloedprikken moeten hebben, als je het kan, kun je het gewoon, geen enkel probleem.
Ondanks dat het rustig was heb ik bij een aantal mensen bloed geprikt. Verder heb ik van nog meer dingen geleerd hoe je ze onderzoekt. Zo leuk, ze laten het een keer zien en bij de volgende zeggen ze: ga je gang. Natuurlijk kijken ze nog wel een keer mee en kun je altijd om bevestiging vragen van je reactie. Dat is wel fijn.
Ik denk dat ik dekomende weken 's middags veel in het lab te vinden zal zijn, want ik vind het echt heel leuk daar. In het ziekenhuisis het op dit moment heel rustig, waardoor er na de ronde niet echt meer iets te doen is op de afdelingen en dan is dit een hele leuke besteding van (de rest van de ochtend en het begin) van de middag. Kim gaat heel vaak al best vroeg naar huis of de stad, maar daar ben ik niet voor gekomen. Ik wil werken en dingen leren en bovendien, als je zo vroeg al niks meer te doen hebt, dan duren de dagen veel te lang:).

Oh, ik ben echt blij dat ik nu een leuke tijdsbesteding heb gevonden. Over een week ben ik gewoon een ervaren laborante!! En dat zonder opleiding ;)

Goed, ik moet helaas stoppen.. Ik ga namelijk uit eten met alle Nederlandse vrijwillgers. Wordt vast heel gezellig!!

Fijn weekend allemaal!

Heel veel liefs,
Anne

Bizar deel II

Hoi allemaal,

Ik kan helaas niet helemaal vertellen hoe het met de gebroken benen is afgelopen.. De twee volwassenen zijn overgeplaatst, dus daarvan kan ik niet zeggen hoe het ermee is..
Het kind heeft vandaag zijn 'definitieve'gips gekregen, onder narcose. Het moest wel onder narcose, want hij is ongeveer half ingegipst en dat zou veel te pijnlijk zijn voor hem en voor ons te onhandig omdat hij dan kon tegenstribbelen. Hij heeft nu een band van gips om zijn onderbuik en heupen, wat doorgaat naar zijn benen. Zijn rechterbeen zit in het gips vanaf de band tot aan zijn tenen en zijn linkerbeen vanaf de band tot net boven zijn knie.. Hij kan zijn benen dus echt niet meer bewegen en hij kan niet meer zitten voor de komende 5 weken. Het zal je maar overkomen.. Word je onder narcose gebracht met een gebroken been in het gips, word je wakker en moet de de komende 5 weken plat op bed liggen en kun je alleen nog je tenen, linker onderbeen, je armen en je hoofd bewegen.. Tsja, daar word je niet vrolijk van. Ach ja, anders kan hij misschien nooit meer lopen en we zullen maar zeggen: gelukkig is het het regenseizoen;)

Gister was er een heel triest geval. Er werd een meisje van 6 jaar binnengebracht die gelijk aan de zuurstof moest en werd opgenomen op de IC.(wat als IC moet dienen dan.. Er is 1 vitale-functies monitor en in er is 1 beademingsapparaat voor alle afdelingen. Erg IC is het dus niet..) Eerst was er nog helemaal geen paniek, gewoon zuurstoftherapie en IC en de ronde ging gewoon verder. Toen we op de mannenafdeling waren zei de arts opeens tegen Atte, een finse 5e jaars geneeskundestudent, Kim en mij dat wij maar vast naar het kind moesten gaan om te kijken wat ermee was en hoe het ervoor stond. Gelukkig kwam de arts bijna gelijk achter ons aan, want de trui van het meisje was nog niet naar boven of ze stopte opeens met ademen.. Atte ging toen gelijk naar haar hart luisteren, maar die klopte ook al bijna niet meer. Ze was dus aan het sterven. In Nederland zou er gelijk iemand komen voor reanimatie, maar hier niet. Ze hebben nog wel heel even hartmassage geprobeert, maar het had allemaal geen zin meer. Achteraf bleek ze een of andere hartafwijking te hebben en al veel vaker in het ziekenhuis te zijn geweest. Misschien is het dan ook maar beter zo...
Wat heel raar was aan het hele verhaal was dat de moeder er de hele tijd bij stond, maar niemand zich bekommerde om haar. Ze stond er gewoon maar bij. De arts en Atte gingen overleggen wat het meisje had en waarom ze opeens dood was gegaan, maar ditdeden ze ook gewoon in dezelfde kamer. Toen ze uitgepraat waren liep de arts de kamer uit en toen pas zei hij wat tegen de moeder en dat was niet meer dan ' Polle mama' , wat sorry/ het spijt me, betekent. Toen ging iedereen de kamer uit en de moeder en het kind werden aan hun lot overgelaten. Niemand die een schoon laken kwam brengen of een bak met water of iets dergelijks om het kind nog even te wassen, helemaal niks.. Het zal hier wel normaal zijn zo, maar ik vind het nog steeds echt heel erg vreemd..

Gelukkig zijn er ook nog wel leuke dingen in het ziekenhuis. Omdat het op de afdelingen zo rustig is, waheb ik gistermiddag en vanmiddagin het laboratorium gewerkt. Een zuster waarmee ik veel optrek had lab-dienst en ze had gezegd dat als ik me verveelde ik daar heen mocht komen.
Gisteren heb ik vooral gekeken naar hoe het bloedprikken moest en bij welke test je hoe moest prikken (in de arm of in de vinger). Ook heeft ze me geleerd hoe ik kon kijken welke bloedgroep iemand had en verder heb ik nog wat urinetestjes gedaan. Dat laatste is heel makkelijk, gewoon een teststripje in de urine steken en kijken naar de uitslag. Dat kan iedereen.
Bloedgroeponderzoek is eigenlijk ook makkelijk. Je hebt een plastic plaatje met 3 rondjes. In elk rondje doe je een druppel bloed en een druppel reagent. Een voor bloedgroep A, een voor bloedgroep B en een voor bloedgroep O. AB testen ze hier niet, want die komt niet of maar heel zelden voor. Dan ga je het bloed en de reagent mengen en degene waar klontvorming ontstaat is de bloedgroep.
Gisteren vond ik het al heel leuk om daar te helpen, maar vandaag werd het alleen maar leuker. Dezelfde zuster vond dat ik wel genoeg had gezien hoe ik bloed moest prikken in iemand zijn arm en ze zei dat ik het op haar mocht proberen. Daar ging ik dan, gewapend met 2 handschoenen en een naald. Gelukkig ging alles goed en is ze niet doodgebloed:). Toen het goed ging en er een patient kwam waarbij bloed geprikt moest worden zei ze vrolijk dat ik het mocht doen. Ik had nu immers bewezen dat ik het kon, dus ze zag geen bezwaren meer. Ja, dat kan hier allemaal gewoon. Waarom zou je nou een cursus bloedprikken moeten hebben, als je het kan, kun je het gewoon, geen enkel probleem.
Ondanks dat het rustig was heb ik bij een aantal mensen bloed geprikt. Verder heb ik van nog meer dingen geleerd hoe je ze onderzoekt. Zo leuk, ze laten het een keer zien en bij de volgende zeggen ze: ga je gang. Natuurlijk kijken ze nog wel een keer mee en kun je altijd om bevestiging vragen van je reactie. Dat is wel fijn.
Ik denk dat ik dekomende weken 's middags veel in het lab te vinden zal zijn, want ik vind het echt heel leuk daar. In het ziekenhuisis het op dit moment heel rustig, waardoor er na de ronde niet echt meer iets te doen is op de afdelingen en dan is dit een hele leuke besteding van (de rest van de ochtend en het begin) van de middag. Kim gaat heel vaak al best vroeg naar huis of de stad, maar daar ben ik niet voor gekomen. Ik wil werken en dingen leren en bovendien, als je zo vroeg al niks meer te doen hebt, dan duren de dagen veel te lang:).

Oh, ik ben echt blij dat ik nu een leuke tijdsbesteding heb gevonden. Over een week ben ik gewoon een ervaren laborante!! En dat zonder opleiding ;)

Goed, ik moet helaas stoppen.. Ik ga namelijk uit eten met alle Nederlandse vrijwillgers. Wordt vast heel gezellig!!

Fijn weekend allemaal!

Heel veel liefs,
Anne