Hoi allemaal,

Ik kan helaas niet helemaal vertellen hoe het met de gebroken benen is afgelopen.. De twee volwassenen zijn overgeplaatst, dus daarvan kan ik niet zeggen hoe het ermee is..
Het kind heeft vandaag zijn 'definitieve'gips gekregen, onder narcose. Het moest wel onder narcose, want hij is ongeveer half ingegipst en dat zou veel te pijnlijk zijn voor hem en voor ons te onhandig omdat hij dan kon tegenstribbelen. Hij heeft nu een band van gips om zijn onderbuik en heupen, wat doorgaat naar zijn benen. Zijn rechterbeen zit in het gips vanaf de band tot aan zijn tenen en zijn linkerbeen vanaf de band tot net boven zijn knie.. Hij kan zijn benen dus echt niet meer bewegen en hij kan niet meer zitten voor de komende 5 weken. Het zal je maar overkomen.. Word je onder narcose gebracht met een gebroken been in het gips, word je wakker en moet de de komende 5 weken plat op bed liggen en kun je alleen nog je tenen, linker onderbeen, je armen en je hoofd bewegen.. Tsja, daar word je niet vrolijk van. Ach ja, anders kan hij misschien nooit meer lopen en we zullen maar zeggen: gelukkig is het het regenseizoen;)

Gister was er een heel triest geval. Er werd een meisje van 6 jaar binnengebracht die gelijk aan de zuurstof moest en werd opgenomen op de IC.(wat als IC moet dienen dan.. Er is 1 vitale-functies monitor en in er is 1 beademingsapparaat voor alle afdelingen. Erg IC is het dus niet..) Eerst was er nog helemaal geen paniek, gewoon zuurstoftherapie en IC en de ronde ging gewoon verder. Toen we op de mannenafdeling waren zei de arts opeens tegen Atte, een finse 5e jaars geneeskundestudent, Kim en mij dat wij maar vast naar het kind moesten gaan om te kijken wat ermee was en hoe het ervoor stond. Gelukkig kwam de arts bijna gelijk achter ons aan, want de trui van het meisje was nog niet naar boven of ze stopte opeens met ademen.. Atte ging toen gelijk naar haar hart luisteren, maar die klopte ook al bijna niet meer. Ze was dus aan het sterven. In Nederland zou er gelijk iemand komen voor reanimatie, maar hier niet. Ze hebben nog wel heel even hartmassage geprobeert, maar het had allemaal geen zin meer. Achteraf bleek ze een of andere hartafwijking te hebben en al veel vaker in het ziekenhuis te zijn geweest. Misschien is het dan ook maar beter zo...
Wat heel raar was aan het hele verhaal was dat de moeder er de hele tijd bij stond, maar niemand zich bekommerde om haar. Ze stond er gewoon maar bij. De arts en Atte gingen overleggen wat het meisje had en waarom ze opeens dood was gegaan, maar ditdeden ze ook gewoon in dezelfde kamer. Toen ze uitgepraat waren liep de arts de kamer uit en toen pas zei hij wat tegen de moeder en dat was niet meer dan ' Polle mama' , wat sorry/ het spijt me, betekent. Toen ging iedereen de kamer uit en de moeder en het kind werden aan hun lot overgelaten. Niemand die een schoon laken kwam brengen of een bak met water of iets dergelijks om het kind nog even te wassen, helemaal niks.. Het zal hier wel normaal zijn zo, maar ik vind het nog steeds echt heel erg vreemd..

Gelukkig zijn er ook nog wel leuke dingen in het ziekenhuis. Omdat het op de afdelingen zo rustig is, waheb ik gistermiddag en vanmiddagin het laboratorium gewerkt. Een zuster waarmee ik veel optrek had lab-dienst en ze had gezegd dat als ik me verveelde ik daar heen mocht komen.
Gisteren heb ik vooral gekeken naar hoe het bloedprikken moest en bij welke test je hoe moest prikken (in de arm of in de vinger). Ook heeft ze me geleerd hoe ik kon kijken welke bloedgroep iemand had en verder heb ik nog wat urinetestjes gedaan. Dat laatste is heel makkelijk, gewoon een teststripje in de urine steken en kijken naar de uitslag. Dat kan iedereen.
Bloedgroeponderzoek is eigenlijk ook makkelijk. Je hebt een plastic plaatje met 3 rondjes. In elk rondje doe je een druppel bloed en een druppel reagent. Een voor bloedgroep A, een voor bloedgroep B en een voor bloedgroep O. AB testen ze hier niet, want die komt niet of maar heel zelden voor. Dan ga je het bloed en de reagent mengen en degene waar klontvorming ontstaat is de bloedgroep.
Gisteren vond ik het al heel leuk om daar te helpen, maar vandaag werd het alleen maar leuker. Dezelfde zuster vond dat ik wel genoeg had gezien hoe ik bloed moest prikken in iemand zijn arm en ze zei dat ik het op haar mocht proberen. Daar ging ik dan, gewapend met 2 handschoenen en een naald. Gelukkig ging alles goed en is ze niet doodgebloed:). Toen het goed ging en er een patient kwam waarbij bloed geprikt moest worden zei ze vrolijk dat ik het mocht doen. Ik had nu immers bewezen dat ik het kon, dus ze zag geen bezwaren meer. Ja, dat kan hier allemaal gewoon. Waarom zou je nou een cursus bloedprikken moeten hebben, als je het kan, kun je het gewoon, geen enkel probleem.
Ondanks dat het rustig was heb ik bij een aantal mensen bloed geprikt. Verder heb ik van nog meer dingen geleerd hoe je ze onderzoekt. Zo leuk, ze laten het een keer zien en bij de volgende zeggen ze: ga je gang. Natuurlijk kijken ze nog wel een keer mee en kun je altijd om bevestiging vragen van je reactie. Dat is wel fijn.
Ik denk dat ik dekomende weken 's middags veel in het lab te vinden zal zijn, want ik vind het echt heel leuk daar. In het ziekenhuisis het op dit moment heel rustig, waardoor er na de ronde niet echt meer iets te doen is op de afdelingen en dan is dit een hele leuke besteding van (de rest van de ochtend en het begin) van de middag. Kim gaat heel vaak al best vroeg naar huis of de stad, maar daar ben ik niet voor gekomen. Ik wil werken en dingen leren en bovendien, als je zo vroeg al niks meer te doen hebt, dan duren de dagen veel te lang:).

Oh, ik ben echt blij dat ik nu een leuke tijdsbesteding heb gevonden. Over een week ben ik gewoon een ervaren laborante!! En dat zonder opleiding ;)

Goed, ik moet helaas stoppen.. Ik ga namelijk uit eten met alle Nederlandse vrijwillgers. Wordt vast heel gezellig!!

Fijn weekend allemaal!

Heel veel liefs,
Anne