Hoi iedereen,

Zo dan, ik heb eindelijk mijn eerste dag gewerkt vandaag:P Gister was ik ook al naar het ziekenhuis gegaan, maar toen voelde ik me niet zo lekker en nadat ik 2 keer was flauwgevallen ben ik naar huis gegaan... Ik weet niet echt waarom, maar het waswel vervelend:(Gister heb ik dus niet zoveel van het ziekenhuis gezien, behalve de kamer van de arts, want daar lag ik opeens op een bed;). haha.
Thuis ben ik in bed gekropen en heb ik heerlijk 3 uur geslapen. Daarna voelde ik me wel wat beter gelukkig. Devota (moeder) had uji voor mij gemaakt. Dat is een soort pap wat van zichzelf weinig smaak heeft, maar met genoeg suiker is het best lekker;).

Vandaag voel ik me gelukkig weer een heel stuk beter (moest ook haast wel na 3 paracetamol en 2 vitamine-tabletten, maar goed). Ik heb even getwijfeld of ik zou gaan werken, want ze hadden gezegd dat ik eventueel ook thuis mocht blijven als ik me nog niet goed voelde. Ondanks dat alles nog niet helemaal top was en ik bang was om weer flauw te vallen besloot ik om toch te gaan en gelukkig ging alles goed:)

We gingen met een arts mee de rondes lopen. Eerst de vrouwenafdeling, toen de mannen, de IC en als laatste de isolatie-afdeling.
Het klinkt allemaal heel erg mooi, maar een afdeling houdt niet veel meer in dan 6 kamers met bedden. Sommigen hebben een nachtkastje en de meesten een klamboe, maar daar houdt het heel erg mee op. De IC is slechts 1 kamertje met 3 bedden.. Maargoed, we zijn wel langs alle patienten geweest en ik heb toch dingen geleerd.

Na de rondes gingen we kijken bij een operatie :D. Er was een vrouw die een blindedarm- en een eierstokontsteking had. De blinde darm en de rechter eierstok, inclusief eileider, zijn verwijderd. Verder had ze besloten dat ze geen kinderen meer wilde en omdat ze toch al onder het mes moest op die plaats, dat de linker eileider ook wel verwijderd kon worden.
De operatie was heel leuk om te zien. Wel bizar, want soms zitten ze echt gewoon ergens heel hard aan te trekken of met hun hele hand te porren in de buik om te vinden wat ze zoeken. Hebben ze iets wat ze niet nodig hebben, dan proppen ze het gewoon weer terug.
Verder waren ze de hele tijd druk aan het praten en lachen, maar omdat het Swahili was konden we het helaas niet verstaan. Ik was wel benieuwd waar ze het allemaal over hadden, maar ja, ze gaan het niet voor je vertalen.

De artsen spreken trouwens wel goed Engels en zowel bij de rondes als de operatie leggen ze wel dingen uit. Als je een vraag hebt kun je die ook gewoon stellen. Ze zijnop zichwel druk, maar willen graag je vragen beantwoorden en de mentaliteit is hier dat iets komt als iets komt, dan maken die paar minuten ook niet meer uit;).
Na de operatie mochten we helpen de vrouw weer terug op haar bed te leggen en moesten we even bij haar blijven tot ze werd opgehaald en naar de IC/recovery gebracht werd.

Na deze operatie zou er nog een operatie komen, maar ze zeiden niet wat voor een. Bovendien was het half 1 en hadden we honger, dus we hebben besloten te gaan eten en niet op de andere operatie te wachten. Volgens mij is er elke dag wel een operatie, dus ik kan er vast nog genoeg zien de komende weken.

Na het eten zijn we naar de stad gegaan. Het is vandaag namelijk een landelijke feestdag, dus in het ziekenhuis was het heel rustig waardoor er niet zoveel te doen en te zien was verder. Bovendien had ik ook wel even genoeg gezien voor mijn eerste dag, alvond ikalles heel interessant! Morgen weer een dag. Ben benieuwd wat me dan te wachten staat!!

Oh ja, ik had het al even over de mentaliteit hier. Nou als je een haastig en druk leven gewend bent zoals in Nederland, dan moet je hier even ernstig op de rem gaan staan. Iedereen doet hier namelijk alleszeer op zijn gemak. Ze lopen langzaam, ze praten langzaam (maar vooral erg mompelend), ze scheppen langzaam hun eten op omhet vervolgens heellangzaam op teeten enzovoorts. Meestal heb ik mijn eten al op als de laatstenog moet opscheppen.. Op zich wel te begrijpen, want de meeste mensen hebben ook niet zoveel te doen. De werkloosheid is hier erg hoog, waardoor er heel veel mensen zijn die gewoon de hele dag op straat rondhangen en dit zijn echt niet alleen maar jongeren.. Eigenlijk wel triest, maar er valt ook niet veel aan te doen.

Liefs Anne

P.S. Nee, ik heb de familie geen paaseieren gegeven uiteindelijk.. We zijn ze zelf aan het opeten om toch nog een beetje een paasgevoel te hebben :D.
P.P.S. Ik heb ff gegoogled voor wat foto's van het ziekenhuis. Ik vind het nl een beetje raar om foto's te gaan maken zelf. Ik ga dat nog wel doen als ik bijna wegga, maar dan hebben jullie nu al een beetje een idee hoe het er daar uitziet. Het is namelijk denk ik heel moeilijk voor te stellen voor jullie, omdat het heel anders is dan in Nederland en voor mij is het heel moeilijk uit te leggen:) Ik heb er maar een kunnen vinden, maar op zich geeft het wel een beetje een indruk denk ik.

Dit is het pad van de dokterskamers naar de verblijfsafdelingen. Je kijkt hier naar de artsenkamers. (ja, het loopt omhoog, dus ik kan mijn beenspieren trainen als ik aan het werk ben. Is dat ff mooi meegenomen;))